ὀργιστέον
ὀργιστέον, one must be angry
ὀργ-ιστέον,
- one must be angry, D. 21.123, Arist. EN 1109b16, M.Ant. 5.22.
ὀργιστέον, vb. d’ὀργίζω, Arstt. Nic. 2, 9 ; M. Ant. 5, 22.