ὀρσολοπέω
ὀρσολοπέω-ῶ, c. le préc. Eschl. Pers. 10.
ὀρσολοπέω, reizen, kränken, anfeinden, anfallen, τινά, ἦ με βοῶν ἕνεχʼ ὧδε χολούμενος ὀρσολοπεύεις, H.h. Merc. 308 ; Phot. erkl. πολεμεῖν, λοιδορεῖν. – Pass., ὀρσολοπεῖται θυμὸς ἔσωθεν, Aesch. Pers. 10 (v.l. ὀρσοπολεῖται), was Hesych. erkl. διαπολεμεῖται, ταράσσεται.