ὄλλυμι
ὄλλυμι, ὄλλυμι, (poetic) destroy, kill; lose; (mid. and intrans. aor. and perf.) perish, die
- A Act.:
- I destroy, make an end of, and of living beings, kill, νῆάς τʼ ὀλέσας καὶ πάντας Ἀχαιούς Il. 8.498, cf. Od. 23.319; γένος ὀλέσσαι . . θανάτῳ Pi. P. 3.41; ρένος ὠλέσατε πρυμνόθεν A. Th. 1061 (anap.); θανεῖται καὶ θανοῦσʼ ὀλεῖ τινα S. Ant. 751; ὀλεῖ ὀλεῖ με E. Andr. 856 (lyr.); ἁ φιλοχρηματία Σπάρταν ὀλεῖ, ἄλλο γὰρ οὐδέν Orac. ap. Arist. Fr. 544; also, of doing away with evil, νῆστιν ὤλεσεν νόσον A. Ag. 1017 (lyr.).
- II lose, μένος, θυμόν, ψυχήν, ἦτορ ὀλέσαι, lose life, die, Il. 8.358, 13.763, 5.250; πόνον ὀρταλίχων ὀλέσαντες A. Ag. 54 (anap.); ἄγραν ὤλεσα Id. Eu. 148 (lyr.); τᾶς ἀνάνδρου κοίτας ὀλέσασα λέκτρον E. Med. 436 (lyr.).
- B Med.,
- I perish, come to an end, and of living beings, die, esp. a violent death, ἀπʼ αἰῶνος νέος ὤλεο Il. 24.725; ὤλεθʼ ὑπʼ Αἰγίσθοιο δόλῳ Od. 3.235; δόλοις ὀλούμεθʼ A. Ch. 888; ἦέ τις ὤλετʼ ὀλέθρῳ Od. 4.489: c. acc. cogn., κακὸν οἶτον ὄληαι, ὀλέεσθε κακὸν μόρον, Il. 3.417, 21.133; θάνατον AP 7.745 (Antip. Sid.); ὄλοιο, ὄλοισθε, mayʼst thou, may ye perish ! a form of cursing very common in Trag., S. Ph. 961, 1019, 1285, etc.; so ὀλοίμην Id. OT 645; ὄλοιτο ib. 1349 (lyr.), etc.; ὄλοιντο Id. Tr. 383:—Hom. has Act. and Med. in emphatic contrast, ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων Il. 4.451, 8.65, cf. 11.83.
- II of things, to be lost, μή τί μοι ἐκ μεγάρων κειμήλιον . . ὄληται Od. 15.91; ὤλετό μοι νόστος Il. 9.413, cf. Od. 1.168; κλέος Il. 9.415, cf. A. Supp. 918.
- III pf. ὄλωλα (Syrac. ὀλώλω, Hilgard Exc. ex Hdn. p.30), to have perished, to be dead, undone, ruined, ὄλωλε μάχῃ ἔνι Il. 15.111, al., cf. A. Pers. 255, 1016 (lyr.), etc.; τῶν ὀλωλότων of the dead, Id. Ag. 346, cf. 672, 1367, S. Ant. 174: also of things, to be in a state of ruin, ἐσθίεταί μοι οἶκος, ὄλωλε δὲ πίονα ἔργα Od. 4.318.
1. act., met acc.
a. vernietigen:
b. verliezen:
2. med., intrans., met perf. ὄλωλα
a. omkomen:
b. verloren gaan:
vernichten, verderben, töten, im pass. vernichtet, getötet werden ; Ἕκτωρ ὀλλὺς Ἀργείους, Il. 10.201 ; οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, 4.451, öfter in dieser Zusammenstellung ; Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν, richtete es zu Grunde, 22.107 ; πόλιν ἔπραθον, ὤλεσα δʼ αὐτούς, Od. 9.40 ; auch von leblosen Dingen, νῦν ἐφάμην νῆάς τʼ ὀλέσας καὶ πάντας Ἀχαιοὺς ἂψ ἀπονοστήσειν, Il. 8.498, vgl. Od. 23.319 ; πόλιν, 9.188 ; γένος ἀμὸν ὀλέσσαι οἰκτροτάτῳ θανάτῳ, Pind. P. 3.41 ; ἄνδρας, Ol. 1.79 ; ἰοὶ προσπιτνόντες ὤλλυσαν, Aesch. Pers. 453 ; ναυτικὸς πεζὸν ὤλεσε στρατόν, 714 ; Οἰδιπόδα γένος ὠλέσατε πρυμνόθεν, Spt. 1048, öfter ; ἥδʼ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσʼ ὀλεῖ τινα, Soph. Ant. 867 ; νῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν, O.C. 395 ; geradezu töten, τοὺς δὲ δισσάρχας ὀλέσσας βασιλεῖς, Aj. 383, öfter ; ὃ καὶ γῆν καὶ πόλεις ὄλλυσι, Eur. Or. 524, u. oft in der Bdtg »töten«. In Prosa ist das Kompos. ἀπόλλυμι im Gebrauch, aber sp.D. haben das simpl. in dieser Bdtg. – Oft auch = verlieren, ohne daß die eigene Schuld daran immer hervorträte ; bes. im aor. ὤλεσα, εἵως φίλον ὤλεσε θυμόν, Il. 11.342 u. öfter, auch αὐτὸς δʼ ὤλεσε θυμὸν ὑφʼ Ἥκτορος, er verlor sein Leben durch Hektor, 17.616 ; öfter ψυχήν, μένος, ἦτορ ; ἑταίρους ὤλεσε καὶ νῆα, Od. 19.274 ; ἄγραν ὤλεσα, Aesch. Eum. 143, πόνον, Ag. 54.
Med. umkommen, bes. eines gewaltsamen Todes sterben, u. verloren gehen ; ὡς Ἀγαμέμνων ὤλεθʼ ὑπʼ Αἰγίσθοιο δόλῳ, Od. 3.235 ; ὤλετʼ ὀλέθρῳ ἀδευκέϊ, 4.489, öfter ; auch κακὸν οἶτον ὄληαι, Il. 3.417, wie ὀλέεσθε κακὸν μόρον, im bösen Tode, 21.133 ; von Sachen, νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρης Ἴλιος, ging unter, 13.772, ὤλετο μέν μοι νόστος, 9.413, ging verloren, wie τοῦ δʼ ὤλετο νόστιμον ἦμαρ, Od. 1.168 ; δόλοις ὀλούμεθα, Aesch. Ch. 875 ; ὤλετο πρὸς χειρὸς ἕθεν, Suppl. 65, öfter ; im opt. aor. als Verwünschungsformel, ὄλοιθʼ ὃς πόλει μεγάλʼ ἐπεύχεται, Spt. 434, δυσπαλάμως ὄλοιο, Suppl. 847, wie ὀλοίμαν, ὄλοιο, ὄλοιντο, Soph. O.R. 664, El. 283, Trach. 382 ; ὡς ὄλοιτο παγκάκως, Eur. Hipp. 407 ; ὤλλυθʼ ὡς ἀναξίως, Soph. Phil. 680 ; ἡνίκʼ ὤλλυτο πόλις, Eur. Hec. 767 ; κεραυνῷ ὀλέσθαι, Andr. 1194 ; Arr. u. sp.D. – Das perf. ὄλωλα, ich bin untergegangen, Il. 24.384, υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχῃ ἔνι 15.111 ; οἱ ὀλωλότες, die Toten, Aesch. Ag. 337 ; μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος, 1340 ; Soph. O.R. 126 u. öfter ; oft bes. bei Att. = verloren sein, zu Grunde gehen, ἐσθίεταί μοι οἶκος, ὄλωλε δὲ πίονα ἔργα, Od. 4.318 ; ὄλωλα τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ, Soph. El. 664 ; οἴχωκʼ, ὄλωλα, Aj. 880, öfter, wie auch sp.D., Anacr. 33.9. – In Prosa ist das comp. ἀπόλλυμι im Gebrauch.
- A
Fut. ὀλέσω Od. 13.399.
2 sing. ὀλέσσεις Il. 12.250.
3 sing. ὀλέσσει Od. 2.49.
Aor. ὤλεσα Il. 2.115, Il. 9.22, Il. 22.104 : Od. 9.40.
2 sing. ὤλεσας Od. 24.93.
3 sing. ὤλεσε Il. 11.342, Il. 16.753, Il. 17.616, Il. 20.412, Il. 22.107, Il. 24.638 : Od. 7.60, Od. 19.274, Od. 21.88, Od. 23.68, Od. 24.428. ὄλεσε Od. 11.318, Od. 13.431. ὄλεσσε Il. 8.90, 270 : Od. 4.446, Od. 21.284.
3 pl. ὤλεσαν Il. 7.360, Il. 12.234 : Od. 18.181, 252, Od. 19.125. ὄλεσαν Od. 23.319, Od. 24.528. ὄλεσσαν Il. 24.609.
2 sing. subj. ὀλέσῃς Il. 1.559. ὀλέσσῃς Il. 5.250, Il. 10.452, Il. 11.433 : Od. 19.81.
3 sing. ὀλέσῃ Il. 2.4. ὀλέσσῃ Il. 1.205, Il. 18.92 : Od. 2.330.
3 pl. ὀλέσωσι Il. 22.360.
3 sing. opt. ὀλέσειε Il. 8.358 : Od. 4.668.
Imp. ὄλεσσον Il. 17.647.
Pple. ὀλέσας, -αντος Il. 8.498, Il. 13.763, Il. 15.66, Il. 24.168 : Od. 2.174, Od. 9.63, 534, 566, Od. 10.134, Od. 11.114, Od. 12.141, Od. 13.340. ὀλέσσας Il. 9.188, Il. 19.60.
Fem. ὀλέσασα Od. 19.265.
Infin. ὀλέσαι Il. 24.242 : Od. 12.349, Od. 19.482. ὀλέσσαι Il. 16.861, Il. 21.216, Il. 24.46 : Od. 12.350.
- B
2 sing. pf. ὄλωλας Il. 24.729.
3 sing. ὄλωλε Il. 10.186, Il. 15.111, Il. 16.521, Il. 24.384 : Od. 3.89, Od. 4.318.
3 sing. subj. ὀλώλῃ Il. 4.164, Il. 6.448.
3 sing. plupf. ὀλώλει Il. 10.187.
Mid. 3 sing. fut. ὀλεῖται Il. 2.325, Il. 7.91 : Od. 24.196.
2 pl. ὀλέεσθε Il. 21.133.
Infin. ὀλέεσθαι Il. 15.700, Il. 21.278.
Aor. ὀλόμην Od. 11.197.
2 sing. ὤλεο Il. 24.725.
3 sing. ὤλετο Il. 9.413, 415, Il. 13.772, Il. 16.489, Il. 17.411, 642, 655, Il. 18.80 : Od. 1.168, Od. 2.183, 365, Od. 3.235, Od. 4.489, Od. 5.436, Od. 7.60, Od. 17.319, Od. 23.68. ὄλετο Od. 14.68, Od. 15.247.
3 pl. ὤλοντο Od. 9.61. ὄλοντο Il. 4.409, Il. 11.693, Il. 16.546, 848, Il. 18.230, Il. 24.603 : Od. 1.7, 355, Od. 4.98, Od. 5.306, Od. 10.132, 437, Od. 11.382, 629, Od. 19.277, Od. 21.22.
Subj. ὄλωμαι Od. 15.90.
2 sing. ὄληαι Il. 3.417.
3 sing. ὄληται Il. 11.764, Il. 20.303 : Od. 2.98, Od. 14.130, 181, Od. 15.91, Od. 19.143, Od. 24.133.
3 pl. ὄλωνται Il. 8.34, 37, 354, 465, 468.
2 pl. opt. ὄλοισθε Od. 1.380, Od. 2.145.
Infin. ὀλέσθαι Il. 3.428, Il. 13.349, Il. 19.421, Il. 22.110, Il. 24.764 : Od. 1.377, Od. 2.142, 284, Od. 5.113, Od. 9.496, Od. 14.68, Od. 15.327, Od. 18.401. (ἀπ-
, δι-, ἐξ-, ἐξαπ-.) - I
In pres. and aor. act.
- 1
- a
To destroy, cause the destruction of, kill, slay, cause the death of, make away with : πολέας Ἀχαιῶν Il. 1.559, Il. 2.4, εὐχωλὴ ἀνδρῶν ὀλλύντων Il. 4.451= Il. 8.65. Cf. Il. 8.449, 472, 498, Il. 10.201, Il. 11.83, Il. 15.66, Il. 17.647, Il. 21.216, Il. 22.360, Il. 24.609 : Od. 2.330, Od. 9.40, Od. 11.318, Od. 23.319, Od. 24.528.
To bring down destruction or ruin on the head of, be the death of: μαῖα, τίη μʼ ἐθέλεις ὀλέσαι; Od. 19.482.
Sim.: ἑή τέ μιν ὤλεσεν ἀλκή Il. 16.753.
- b
In reference to inanimate objects, to destroy, bring to nothing: νῆας Il. 8.498. Cf. Od. 12.349, Od. 13.399, 431, Od. 23.319.
- c
To destroy, lay waste (a city) Il. 9.188, Il. 19.60.
- d
To consume, bring to nothing (goods or substance): βίοτον ἀπὸ πάμπαν ὀλέσσει Od. 2.49.
- e
In reference to faculties or qualities, to cause to perish, destroy, deprive one of: ἔκ τοι θεοὶ φρένας ὤλεσαν Il. 7.360=Il. 12.234. Cf. Od. 4.668, Od. 18.181, 252=Od. 19.125, Od. 21.284.
- f
To counteract, be a remedy against: ὄλεσσε κήτεος ὀδμήν Od. 4.446.
- a
- 2
To lose, incur the loss of, be deprived of: θυμόν Il. 1.205. Cf. Il. 5.250, Il. 8.358, Il. 13.763, Il. 24.46, 242, etc.: ἑταίρους Od. 2.174. Cf. Od. 12.350, Od. 19.81, 265, 274, Od. 21.88, Od. 23.68, Od. 24.93, etc.
To incur the loss of under one’s leadership, lose, throw away: πολὺν λαόν Il. 2.115=Il. 9.22. Cf. Il. 22.104, 107: Od. 7.60, Od. 24.428.
- II
In pf. and plupf. act. and in mid. and pass.
- 1
- a
To be destroyed, perish, die: κεῖνοι σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο Il. 4.409, ὀλλυμένων Δαναῶν Il. 8.202, ἀνὴρ ὤριστος ὄλωλεν Il. 16.521. Cf. Il. 3.428, Il. 4.451, Il. 8.34, Il. 11.83, Il. 13.349, etc.: Od. 1.7, 380, Od. 3.89, Od. 10.123, Od. 14.68, Od. 15.90, Od. 17.319, Od. 19.277, etc.
With cognate acc.: σύ κεν κακὸν οἶτον ὄληαι Il. 3.417. Cf. Il. 21.133.
- b
In reference to inanimate objects, to be destroyed, perish, come to nothing, disappear: μή μοι νήματʼ ὄληται Od. 2.98=Od. 19.143=Od. 24.133. Cf. Od. 10.132, Od. 15.91.
- c
Of a city, to be destroyed or laid waste: ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος Il. 4.164=Il. 6.448. Cf. Il. 13.772.
- d
Of goods, substance or the like, to be consumed, destroyed, brought to nothing: ἀνδρὸς ἑνὸς βίοτον νήποινον ὀλέσθαι Od. 1.377=Od. 2.142, ὄλωλε πίονα ἔργα Od. 4.318.
- e
Of abstractions, to perish, be lost, vanish: ὅου κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται Il. 2.325, ὤλετό μοι νόστος Il. 9.413, ὕπνος ὄλωλεν (ὀλώλει) Il. 10.186, 187. Cf. Il. 7.91, Il. 9.415: Od. 1.168, Od. 24.196.
- a
- 2
To be lost, go astray: ἵππους, αἵ οἱ ὄλοντο Od. 21.22.
- 1destroy τρεῖς τε καὶ δέκʼ ἄνδρας ὀλέσαις (sc. Οἰνόμαος) O. 1.79 “οὐκέτι τλάσομαι ψυχᾷ γένος ἁμὸν ὀλέσσαι” P. 3.41 μάντιν τʼ ὄλεσσε κόραν P. 11.33
- AAct. = Lat. perdo,
- Ito destroy, make an end of, Hom., Trag.:—also of doing away with evil, ὤλεσεν νόσον Aesch.
- IIto lose, θυμόν, ψυχήν, μένος, ἦτορ ὀλέσαι to lose life, Hom.; πόνον ὀλέσαντες having lost their labour, Aesch.
- BMid., = Lat. pereo,
- Ito perish, come to an end, Hom.; also c. acc. cogn., κακὸν οἶτον, κακὸν μόρον ὀλέσθαι to die by an evil death, Il.:— ὄλοιο, ὄλοισθε mayʼst thou, may ye, perish! an imprecation, Trag.; so, ὀλοίμην, ὄλοιτο, ὄλοιντο, Soph.
- 2to be ruined, undone, Hom., Attic
- IIof things, to be lost, Hom.
- IIIperf. ὄλωλα, in sense of Mid., to have perished, to be undone, ruined, Il., Aesch., etc.; τῶν ὀλωλότων of the dead, Aesch.
-
…κνώδαλον, ὅττι δίοιτο · καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη · νῦν δʼ ἔχεται κακότητι, ἄναξ δέ οἱ ἄλλοθι πάτρης ὤλετο, τὸν δὲ γυναῖκες ἀκηδέες οὐ κομέουσι. δμῶες δʼ, εὖτʼ ἂν μηκέτʼ ἐπικρατέωσιν ἄνακτες, οὐκέτʼ ἔπειτʼ ἐθέλουσιν…
Homer, Odyssey
-
…εἰπὼν ἐπὶ Κεβριόνῃ ἥρωϊ βεβήκει οἶμα λέοντος ἔχων, ὅς τε σταθμοὺς κεραΐζων ἔβλητο πρὸς στῆθος, ἑή τέ μιν ὤλεσεν ἀλκή · ὣς ἐπὶ Κεβριόνῃ Πατρόκλεες ἆλσο μεμαώς. Ἕκτωρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἀφʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε. τὼ περὶ…
Homer, Iliad
-
…τέρπεσθαι δόκει. οὔτοι πλέον γʼ ἂν ἢ μίαν ψυχὴν λάβοις. νέων φθινόντων μεῖζον ἄρνυμαι γέρας. κἂν γραῦς ὄληται, πλουσίως ταφήσεται. πρὸς τῶν ἐχόντων, Φοῖβε, τὸν νόμον τίθης. πῶς εἶπας ; ἀλλʼ ἦ καὶ…
Euripides, Alcestis
-
…φρεσὶ φώνησέν τε · τίφθʼ οὕτω τετίησθον Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη ; οὐ μέν θην κάμετόν γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ ὀλλῦσαι Τρῶας, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἔθεσθε. πάντως, οἷον ἐμόν γε μένος καὶ χεῖρες ἄαπτοι, οὐκ ἄν με…
Homer, Iliad
-
…γέροντος · ἠερίη γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων · τῇ σʼ ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆα τιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν. τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς · δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω…
Homer, Iliad
-
…ἀκόρεστον οἰμωγὰν τὸν πάλαι ἐκ δολερᾶς ἀθεώτατα ματρὸς ἁλόντʼ ἀπάταις Ἀγαμέμνονα κακᾷ τε χειρὶ πρόδοτον ; ὡς ὁ τάδε πορὼν ὄλοιτʼ, εἴ μοι θέμις τάδʼ αὐδᾶν. ὦ γενέθλα γενναίων, ἥκετʼ ἐμῶν καμάτων παραμύθιον. οἶδά τε καὶ ξυνίημι…
Sophocles, Electra
-
…ὤμοι, κακὸν μὲν πρῶτον ἀγγέλλειν κακά · ὅμως δʼ ἀνάγκη πᾶν ἀναπτύξαι πάθος, Πέρσαι · στρατὸς γὰρ πᾶς ὄλωλε βαρβάρων. ἄνιʼ ἄνια κακὰ νεόκοτα καὶ δάιʼ ·. αἰαῖ, διαίνεσθε, Πέρσαι, τόδʼ ἄχος κλύοντες .…
Aeschylus, Persians
-
…δʼ ἄλλοι φύγομεν θάνατόν τε μόρον τε. ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ, ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρους. οὐδʼ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον ἀμφιέλισσαι, πρίν τινα τῶν δειλῶν ἑτάρων τρὶς ἕκαστον ἀῦσαι, οἳ…
Homer, Odyssey
-
…ἦσαν ἀμύμονι Πηνελοπείῃ, κούρῃ Ἰκαρίου · ὡς εὖ μέμνητʼ Ὀδυσῆος, ἀνδρὸς κουριδίου · τῷ οἱ κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται ἧς ἀρετῆς, τεύξουσι δʼ ἐπιχθονίοισιν ἀοιδὴν ἀθάνατοι χαρίεσσαν ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ, οὐχ ὡς Τυνδαρέου κούρη κακὰ μήσατο ἔργα ,…
Homer, Odyssey
-
…ἐπισπέρχουσι δʼ ἄελλαι παντοίων ἀνέμων. νῦν μοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος. τρὶς μάκαρες Δαναοὶ καὶ τετράκις, οἳ τότʼ ὄλοντο Τροίῃ ἐν εὐρείῃ χάριν Ἀτρεΐδῃσι φέροντες. ὡς δὴ ἐγώ γʼ ὄφελον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν ἤματι τῷ ὅτε μοι…
Homer, Odyssey