κακός

κᾰκός, ή, όν,

• bad:
• • I of persons,
  • • 1 of appearance, ugly, εἶδος μὲν ἔην κακός Il. 10.316, cf. Paus. 8.49.3.
    • 2 of birth, ill-born, mean, γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων . ., ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν Od. 4.64; Ζεὺς δʼ αὐτὸς νέμει ὄλβον . . ἐσθλοῖς ἠδὲ κακοῖσι 6.189; οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν 22.415; οὐδʼ ἐὰν . . φανῶ τρίδουλος, ἐκφανῇ κακή S. OT 1063; κακός τʼ ὢν κἀκ κακῶν ib. 1397.
    • 3 of courage, craven, base, Il. 2.365, 6.489; κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ (called δειλὸς ἀνήρ in the line above) 13.279; Ἕκτωρ σε κ. καὶ ἀνάλκιδα φήσει 8.153, cf. Od. 3.375; κ. καὶ ἀνήνορα 10.301; οἵτινες . . ἐγένοντο ἄνδρες κ. ἢ ἀγαθοὶ ἐν τῇ ναυμαχίῃ Hdt. 6.14; κ. καὶ ἄθυμος Id. 7.11; οὐδαμῶν κακίονες ib. 104; κακοὺς πρὸς αἰχμήν S. Ph. 1306; κακή τʼ ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν E. Med. 264; οὐδενὶ ἐπιτρέψοντας κακῷ εἶναι X. An. 3.2.31.
    • 4 bad of his kind, i. e. worthless, sorry, unskilled, ἡνίοχοι Il. 17.487; [τοξότης] ἢ κ. ἢ ἀγαθός ib. 632; νομῆες Od. 17.246; κ. ἀλήτης a bad beggar, ib. 578; ἰατρός A. Pr. 473; κυβερνήτης, ναύτης, E. Supp. 880, Andr. 457; μάγειρος Pl. Phdr. 265e: c. acc. modi, πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι I am not bad in all things, Od. 8.214; κ. γνώμην S. Ph. 910: also c. dat., κακοὶ γνώμαισι Id. Aj. 964: c. inf., κ. μανθάνειν Id. OT 545; [νῆσος] φυτεύεσθαι κακή Trag.Adesp. 393; cf. 11.
    • 5 in moral sense, base, evil, Od. 11.384, Hes. Op. 240; opp. χρηστός, S. Ant. 520; ὦ κακῶν κάκιστε Id. OT 334, Ph. 984; πλεῖστον κάκιστος Id. OC 744; κ. πρός τινας Th. 1.86; εἰς φίλους E. Or. 424 codd.; περὶ τὰ χρήματα Pl. Clit. 407c.
    • 6 wretched, Herod. 3.42.
  • II of things, evil, pernicious, freq. in Hom., etc., as δαίμων, θάνατος, μοῖρα, αἶσα, κῆρες, νοῦσος, ἕλκος, φάρμακα, ὀδύναι, Od. 10.64, Il. 3.173, 13.602, 1.418, Od. 2.316, Il. 1.10, 2.723, 22.94, 5.766; χόλος, ἔρις, Il. 16.206, Od. 3.161; πόλεμος, ἔπος, ἔργα, Il. 4.82, 24.767, Od. 2.67, al.; ἦμαρ, ἄνεμος, Il. 9.251, Od. 5.109; of omens and the like, unlucky, ὄρνις, ὄναρ, σῆμα, Il. 24.219, 10.496, 22.30: also in Trag., κ. τύχη, δαίμων, μόρος, S. Tr. 328, A. Pers. 354, 369, etc.; of words, abusive, foul, κ. λόγοι S. Ant. 259, cf. Tr. 461; κ. ποιμήν, i.e. the storm, A. Ag. 657: Astrol., unlucky, τόποι Heph.Astr. 1.12; κ. τύχη, name for the sixth region, Paul.Al. M. 1.
• B κακόν, τό, and κακά, τά, as Subst., evil, ill, δίδου δʼ ἀγαθόν τε κακόν τε Od. 8.63; ἀθάνατον κακόν 12.118; ἐκ μεγάλων κακῶν πεφευγέναι Hdt. 1.65; so κ. ἄμαχον, ἄπρηκτα, Pi. P. 2.76, I. 8(7).8; ἔκπαγλον, ἄφερτον, ἀμήχανον, etc., A. Ag. 862, 1102, E. Med. 447, etc.; κακὸν ἥκει τινί thereʼs trouble in store for some one, Ar. Ra. 552; δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν the least of two evils, S. OT 640, cf. OC 496; κακῶν Ἰλιάς, v. Ἰλιάς; κακόν τι ῥέξαι τινά to do harm or ill to any one, Il. 2.195, etc.; πολλὰ κάκʼ ἀνθρώποισιν ἐώργει Od. 14.289; κακὰ φέρειν, τεύχειν τινί, Il. 2.304, Hes. Op. 265; κακόν τι (or κακὰ) ποιεῖν τινα (v. δράω, ποιέω, ἐργάζομαι) ; κακὸν πάσχειν ὑπό τινος to suffer evil from one, Th. 8.48, etc.: in Trag. freq. repeated, κακὰ κακῶν, = τὰ κάκιστα, S. OC 1238 (lyr.); εἴ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν Id. OT 1365 (lyr.); δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά Id. OC 595, cf. Ant. 1281; δόσιν κακὰν κακῶν κακοῖς A. Pers. 1041 (lyr.).
• • • 2 κακά, τά, evil words, reproaches, πολλά τε καὶ κακὰ λέγειν Hdt. 8.61, cf. A. Th. 571, S. Aj. 1244, Ph. 382, etc.
    • 3 Philos., κακόν, τό, Evil, Stoic. 3.18, al., Plot. 1.8.1, al.
    • 4 of a person, pest, nuisance, τουτὶ παρέξει τὸ κ. ἡμῖν πράγματα Ar. Av. 931; also, comically, ὅσον συνείλεκται κακὸν ὀρνέων what a devil of a lot of birds, ib. 294.
• C degrees of Comparison:
• • • 1 regul. Comp. in Ep., κακώτερος Od. 6.275, 15.343, Theoc. 27.22, A.R. 3.421, etc.: also in late Prose, Alciphr. 3.62: irreg. κακίων, ον [with ῐ], Od. 2.277, Thgn. 262, etc., with ῑ in Trag., exc. E. Fr. 546 (anap.); κακῑότερος AP 12.7 (Strato).
    • 2 Sup. κάκιστος Hom., etc.--Cf. also χείρων, χείριστος, and ἥσσων, ἥκιστος.
• D Adv. κακῶς ill, ἢ εὖ ἦε κακῶς Il. 2.253, etc.; κακῶς ποιεῖν τινα to treat one ill; κακῶς ποιεῖν τι to hurt, damage a thing; κακῶς ποιεῖν τινά τι to do one any evil or harm; κ. πράσσειν to fare ill, A. Pr. 266, etc.; κάκιον ἢ πρότερον πράττειν And. 4.11; κ. ἔχειν Ar. Ra. 58, etc.; of illness, Ev.Matt. 4.24; rarely κακῶς πάσχειν A. Pr. 759, 1041 (anap.); χρῆν Κανδαύλῃ γενέσθαι κ. Hdt. 1.8; κ. ὄλοισθε S. Ph. 1035, etc.; with play on two senses, ὡς κ. ἔχει ἅπας ἰατρός, ἂν κ. μηδεὶς ἔχῃ Philem.Jun. 2; κ. ἐρεῖν τινά, λέγειν τὴν πόλιν, Mimn. 7.4, Ar. Ach. 503; κ. εἰδότες, = ἀγνοοῦντες, X. Cyr. 2.3.13, Isoc. 8.32, cf. Hyp. Eux. 33; κακῶς ἐκπέφευγα I have barely escaped, D. 21.126: Comp. κάκιον Hdt. 1.109, S. OT 428, And. l.c., Pl. Mx. 236a, etc.: Sup. κάκιστα Ar. Ra. 1456, Pax 2, Pl. R. 420b, etc.
• • • 2 Adv. and Adj. freq. coupled in Trag., Att., etc., κακὸν κακῶς νιν . . ἐκτρῖψαι βίον S. OT 248; κακὸς κακῶς ταφήσῃ E. Tr. 446 (troch.); ἀπό σʼ ὀλῶ κακὸν κακῶς Ar. Pl. 65, cf. Eq. 189, 190, D. 32.6, Procop. Pers. 1.24; κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς Ev.Matt. 21.41; κακοὺς κάκιστα S. Aj. 839; in reversed order, ὥσπερ ἀξία κακῶς κακὴ θανεῖται E. Tr. 1055; with intervening words, κακῶς . . ἀπόλλυσθαι κακούς S. Ph. 1369, cf. E. Cyc. 268, Ar. Eq. 2. (Perh. cogn. with Avest. kasu-, Comp. kasyah-, Sup. kasišta- ‘small’, Lith. nukašëti ‘grow feeble, thin’, Germ. hager. )

κακός, ή, όν, schlecht, im Allgem. Ggstz zu ἀγαθός, was zu vergleichen;
1) von Zuständen lebendiger Wesen und lebloser Dinge, schlecht in seiner Art, untauglich, nicht so, wie es seiner Natur od. Bestimmung nach sein könnte oder sollte, κακὰ εἵματα, Hom., von Personen = untüchtig zu einem Geschäft, nichtsnutzig, νομῆες Od. 17.246 ; κακὸς δʼ αἰδοῖος ἀλήτης, der verschämte Bettler versteht sein Gewerbe schlecht, ist ein schlechter Landstreicher, 17.578 ; so ἰατρός Aesch. Prom. 471, ποιμήν Ag. 643 ; ναύτης, κυβερνήτης, Eur. Andr. 458, Suppl. 880 ; μάγειρος Plat. Phaedr. 265e ; nähere Bestimmungen werden im acc. hinzugesetzt, πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι, μετʼ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι Od. 8.214 ; εἰ μὴ ʼγὼ κακὸς γνώμην ἔφυν, d.i. wenn ich richtig urteile, Soph. Phil. 898 ; κακοὺς πᾶσαν κακίαν Plat. Rep. VI.490d ; auch dat., κακοὶ γνώμαισιν Soph. Aj. 493, unverständige ; mit Präposit., κακὸς περὶ τὰ χρήματα Plat. Clitoph. 407b ; κακὸς εἰς φίλους Eur. Or. 424, Med. 84, wofür Or. 738 φίλοις steht ; mit dem inf., κακὸς μανθάνειν Soph. O.R. 545 ; κακὸς μένειν δόρυ Eur. Heracl. 744 ; ὑπουργεῖν, untüchtig zu dienen, Ar. Pax 422. – Bes.
   a) von Männern u. Kriegern = verzagt, mutlos, untauglich zum Kriege, feig, Il. 13.279, Ggstz ἀγαθός, ibd. 284, wie ἐσθλός, 2.365 u. öfter ; καὶ ἄναλκις 8.153, Od. 3.375 ; κακὸς πρὸς αἰχμήν Soph. Phil. 1290 ; κακὸς καὶ ἄθυμος Her. 7.11, vgl. 104, 8.68 ; καὶ δειλός Plat. Menex. 246e ; οἱ δειλοὶ καὶ ἄφρονες κακοί Gorg. 498c ; Xen. An. 1.9.15 u. öfter ; οὐδʼ ἑνὶ ἐπιτρέψονται κακῷ εἶναι 3.2.31, seine Schuldigkeit im Kriege nicht zu tun.
   b) von schlechter Herkunft od. Geburt, niedrig, gemein, arm (vgl. den Ggstz ἀγαθός); so Od. 6.187 ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτʼ ἄφρονι φωτὶ ἔοικας, Ζεὺς δʼ αὐτὸς νέμει ὄλβον ; 4.64 ἀνδρῶν γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων· ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν ; Soph. οὐδʼ ἐὰν τρίτης ἐγὼ μητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή O.R. 1063, du wirst doch nicht gering, aus niederm Stande erscheinen. So auch von Kleidern, κακὰ εἵματα, ärmliche Kleider, Od. 11.190 u. öfter.
   c) von dem Aeußern, häßlich ; εἶδος μὲν ἔην κακός, ἀλλὰ ποδώκης Il. 10.316, wo Eust. δύσμορφος erkl., nach der Ansicht der alten Griechen, welche vornehme Geburt, körperliche Wohlgestalt u. kriegerischen Mut als notwendig vereinigt betrachten ; Paus. 8.49.3 τὸ δὲ εἶδος ἦν τοῦ προσώπου κακός.
   d) daran reiht sich dann die in der weitern Entwickelung der Begriffe immer herrschender werdende Bdtg des sittlich Schlechten, Bösen, bes. niederträchtig, nichtswürdig u. boshaft ; einzeln schon bei Hom., ἐν νόστῳ ἀπόλοντο κακῆς ἰότητι γυναικός Od. 11.383 ; πῆμα κακὸς γείτων, ὅσσον τʼ ἀγαθὸς μέγʼ ὄνειαρ Hes. O. 344 ; Ggstz ὁ χρηστός, Soph. Ant. 516 u. gew. in Prosa ; κακὸς πρός τινα, schlecht gesinnt gegen, Thuc. 1.86.
2) von Sachen, unglücklich, schlimm, verderblich, was den Menschen Unglück bringt. So geläufig bei Hom. μοῖρα, αἶσα, κῆρες, μόρος, οἶτος, πῆμα, κήδεα, θάνατος, νόσος, ἕλκος u. ä.; auch χόλος, ἔρις u. ä., πόλεμος, κυδοιμός, πόνος, φύζα, auch ἄνεμος, θύελλα. So auch Tragg., κακὸς δαίμων Aesch. Pers. 346, μόρος 361, ἄλγη 831, τύχη, böses Geschick, Unglück, Ag. 1203 ; Soph. Aj. 316 u. öfter ; ἄτη 123 ; von üblem Ruf, δόξα, Eur. Herc.Fur. 292 ; φάτις, φήμη, Soph. Aj. 186 Eur. Hel. 621 ; λόγοι, Schmähreden, Soph. Ant. 259 ; ῥήματα Aj. 239 ; ἔπη 1302 ; anders ἄγγελος κακῶν ἐπῶν Ant. 274 ; vgl. Il. 17.701 κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα, üble Botschaft bringend ; von übler Vorbedeutung, ὄρνις Eur. Hel. 1057 ; ὁδὸς δύσποτμος καὶ κακή Soph. O.C. 1435 ; Od. 20.87 αὐτὰρ ἐμοὶ καὶ ὀνείρατʼ ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων, unselige Träume ; τάδε γʼ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο Il. 6.349. – Substantivisch, τὸ κακόν, Uebel, Unglück, Verderben, bei Hom. oft, δίδου δʼ ἀγαθόν τε κακόν τε Od. 8.63, μέγα γὰρ κακὸν ἐγγύθεν ἦεν 9.423, ἀθάνατον κακόν 12.118, μὴ πού τι κακὸν πάσχωσιν ὀπίσσω Od. 2.179, κακὰ πολλὰ μογήσας u. ä., wohin auch κακὰ μήδεσθαί τινι, μητιάαν, ῥάπτειν gehören, wie die bei den Attikern so geläufigen Vrbdgn κακὸν ποιεῖν, ἐργάζεσθαί τινα u. ä., Einem Böses antun, die alle bei den Verbis angeführt sind ; ἄμαχον κακόν Pind. P. 2.76 ; ἦρξε τοῦ παντὸς κακοῦ Aesch. Pers. 427 ; ἄφερτον κακόν Ag. 1073 ; ἀτηρόν, ἀμήχανον, Eur. Med. 447, Andr. 353 ; οὐδʼ εἴκεις κακοῖς, du weichst nicht dem Unglück, Aesch. Prom. 320 ; ἀναφυγαὶ κακῶν Ch. 931 ; ἀναρχίας μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν Soph. Ant. 668 ; εἰς κακὸν τοὺς φίλους ἄγειν 434 ; in Prosa, ἐκ κακῶν μεγάλων πεφευγότες Her. 1.65, vgl. 3.53 ; Thuc. 5.65 ; ὑπὸ τοῦ κακοῦ νικώμενοι 2.51 ; Pol. 5.11.1 ; ὁ τὰ κακὰ ἔχων, der Unglückliche, Plat. Legg. V.731d ; ἀπαλλαγὴ εἴη κακῶν Rep. X.610d ; bei Plat. auch im sittlichen Sinne das Böse, Laster, Bosheit ; τὰ κακά, Feigheit, Xen. An. 3.1.25.
• Adv. κακῶς , von Hom. an in denselben Verbdgn wie das adj., Ggstz εὖ, z.B. ἢ εὖ ἠὲ κακῶς νοστήσομεν, unglücklich, Il. 2.253 ; κακῶς πράσσειν, Tragg. u. in Prosa, in übler Lage sein, Unglück haben, s. πράσσω ; κακῶς κακῶς Ag. 901 Soph. El. 337 ; κακῶς δρᾶν, ποιεῖν τινα, Einen schlecht behandeln, mißhandeln, kränken, Tragg. u. in Prosa, κακῶς ποιεῖν τι, beschädigen, verletzen, verderben, κακῶς λέγειν τινά, s. die Verba ; κακῶς ζῆν, Plat. Gorg. 512b, u. sonst in Prosa.
Komparat. κακώτερος, Hom., z.B. πλαγκτοσύνης δʼ οὐκ ἔστι κακώτερον ἄλλο βροτοῖσιν, es gibt kein größeres Unglück für die Menschen, Od. 15.342, u. einzeln bei sp.D., ἄνδρʼ ἀγαθὸν γεγαῶτα κακωτέρῳ ἀνέρι εἶξαι Ap.Rh. 3.421 ; Theocr. 27.21 ; in Prosa erst spät, wie Alciphr. 3.62. – Gew. Kompar. κακίων, κάκιον, u. superl. κάκιστος, schon Hom., εἰ κακίων σέθεν ἔλθοι Od. 14.56 ; κάκιστʼ ἀνδρῶν Soph. Phil. 962, μόρος κάκιστος Ant. 485, u. sonst bei den Tragg., wie in Prosa, ὅστις ἐμοῦ κάκιον ἐπαιδεύθη Plat. Menex. 236a, τὸν ἄριστον καὶ τὸν κάκιστον ἄνδρα Rep. VIII.544a ; – κακιότερος hat Strat. 6 (XII.7) gebildet. – Der Bdtg nach wird auch χείρων, χείριστος u. ἥσσων, ἥκιστος als Kompar. u. superl. zu κακός gebraucht, die man vgl.
Zu bemerken ist noch die häufige Verbindung des adj. u. adv., κακὸν κακῶς νιν ἐκτρῖψαι βίον Soph. O.R. 248, κακοὺς κακῶς φθείρειαν Aj. 1370, vgl. Eur. Cycl. 268 Ar. Eq. 2, 189, 190 ; ἀπό σʼ ὀλῶ κακὸν κακῶς Plut. 65, vgl. 418, 879. – In den Zusammensetzungen bezeichnet es zuweilen einen Fehler in dem Zuviel einer Eigenschaft, so daß es für ἄγαν zu stehen scheint, gew. aber stimmt es in der Bdtg mit δυσ- überein u. drückt das Schlechte, Ueble, Unglückliche aus ; oft deutet es auch nur an, daß die Sache in zu geringem Maße vorhanden sei.

κακός

-ή, -όν.

Comp. κακώτερος Il. 19.321, Il. 22.106: Od. 6.275, Od. 8.138, Od. 15.343, Od. 21.324.

κακίων Od. 14.56.

Neut. κάκιον Il. 9.601: Od. 18.174, Od. 19.120.

Nom. pl. masc. κακίους Od. 2.277.

Superl. κάκιστος Il. 16.570: Od. 1.391, Od. 4.199, Od. 17.415.

• • 1

    Of mean birth or extraction: οὐ κακὸς εἴδεται Il. 14.472. Cf. Il. 14.126.

    Absol.: οὔ τι κακῷ ἐῴκει Od. 1.411. Cf. Il. 14.472: Od. 4.64.

  • 2

    Spiritless, cowardly, craven, unmanly: ὅς κακὸς ἠδʼ ὅς κʼ ἐσθλὀς ἔῃσιν Il. 2.365. Cf. Il. 5.643, Il. 6.489, Il. 8.153, Il. 16.570, Il. 17.180: Od. 2.270, 278, Od. 3.375.

    Deficient in or deprived of strength, powerless, feeble: κακὸν καὶ ἀνήνορα Od. 10.301, 341. Cf. Od. 21.131.

    Absol., a coward or poltroon: κακὸν ὥς Il. 2.190, Il. 15.196. Cf. Il. 4.299, Il. 6.443, Il. 8.94, Il. 9.319, Il. 11.408, Il. 13.279, Il. 17.632.

  • 3

    In reference to the bodily frame, ill-shapen, of mean appearance: εἶδος ἔην κακός Il. 10.316. Cf. Od. 8.134.

  • 4

    Not serviceable, worthless, sorry, of no account, good for nothing: κακὰ τέκνα Il. 24.253. Cf. Il. 2.235, Il. 5.787=Il. 8.228, Il. 8.164, Il. 13.623, Il. 22.106: ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν Od. 17.415. Cf. Od. 2.277, Od. 4.199, Od. 6.187, 275, Od. 9.453, Od. 10.68, Od. 14.56, Od. 17.246, 578, Od. 20.227, Od. 21.324.

    Absol.: κακὸς κακὸν ἡγηλάζει Od. 17.217. Cf. Il. 24.63: Od. 6.189, Od. 8.553, Od. 22.415=Od. 23.66.

    Sim.: ἔργα κακά (suited to a vagabond) Od. 17.226, Od. 18.362.

  • 5

    Unskilled, inexperienced: ἡνιόχοισιν Il. 17.487. Cf. Od. 8.214.

  • 6

    Ill to deal with, driving a hard bargain: ἐεδνωταί Il. 13.382.

  • 7

    Baleful, maleficent: δαίμων Od. 10.64, 149. Cf. Od. 12.87.

    Doing or contriving evil: γυναικός Od. 11.384.

    Sim.: νόῳ Od. 13.229.

  • 8

    Bad of its kind: νῆσος (unproductive, barren) Od. 9.131.

    Of raiment, foul, ragged Od. 4.245, Od. 11.191, Od. 13.434, Od. 14.342, 506, Od. 17.24, Od. 19.72, Od. 23.95, 115, Od. 24.156.

    Absol.: κακὰ εἱμένος Od. 19.327.

    Of discourse: κακόν τι (unseemly) Il. 4.362, μύθῳ (outrageous) Il. 5.650, ἔπος (grievous, woeful) Il. 17.701, ἐπέεσσιν (ἔπος) (unseemly, unmannerly) Il. 23.493, Il. 24.767: ἔπεσιν (insulting, abusive) Od. 24.161.

    In regard to weather, bad, foul, trying: νύξ Od. 14.457, 475.

    Epithet of night as restricting activity or observation Il. 10.188.

  • 9
  • • a

      Bringing or entailing evil, bane, harm or misfortune, evil, ill, baneful, disastrous, harmful: νοῦσον Il. 1.10, ἕλκεϊ Il. 2.723. Cf. Il. 1.284, Il. 2.114, Il. 6.346, Il. 13.812, Il. 17.401, Il. 18.8, Il. 23.176, Il. 24.219 (boding ill), 532, etc.: μόρον Od. 1.166, κήδεα 244, ἄνεμον Od. 5.109. Cf. Od. 3.161, Od. 5.467, Od. 10.46, Od. 12.300, Od. 14.269, Od. 20.87, 357, Od. 23.217, etc.

      For κακὸν ἦμαρ see ἦμαρ 4(e).

      Of sound, of evil import, betokening calamity: κόναβος Od. 10.122.

    • b

      Producing evil effects, defiling, destroying: φάρμακα Il. 22.94 (maddening): Od. 10.213 (working enchantment). Cf. Od. 13.435, Od. 16.35.

  • 10

    Of deeds,in ethical sense, evil, wrongful, violent: ἔργα Od. 2.67, Od. 8.329, Od. 9.477, Od. 14.284, Od. 19.380, Od. 17.158, Od. 20.16, Od. 23.64, Od. 24.199, 326.

  • 11

    Absol. in neut. sing. κακόν.

  • • a

      Evil, bane, harm, misfortune, mischance, destruction, trouble, an instance of these: μή τι ῥέξῃ κ. υἷας Ἀχαιῶν Il. 2.195. Cf. Il. 5.63, 374, Il. 8.541, Il. 9.250, Il. 11.363, Il. 14.80, Il. 15.586, Il. 19.290, Il. 22.453, etc.: κ. μοι ἔμπεσεν οἴκῳ Od. 2.45, πῆμα κακοῖο (woe of evil, evil and woe) Od. 3.152. Cf. Od. 2.166, Od. 4.237, Od. 6.173, Od. 9.423, Od. 13.46, Od. 15.178, Od. 17.567, Od. 20.83, Od. 21.304, etc.

      In reference to persons: τυκτὸν κ. Il. 5.831. Cf. Il. 21.39: Od. 3.306, Od. 4.667, Od. 12.118, Od. 16.103.

      In milder sense Od. 15.72.

    • b

      A hard thing, something putting a strain on one’s resources: κ. με πόλλʼ ἀποτίνειν Od. 2.132.

    • c

      In reference to action, a bad thing, something unworthy, undesirable or unprofitable: ταῦτʼ οὐ κ. ἐστιν Il. 18.128: οὔ τι κ. βασιλευέμεν Od. 1.392. Cf. Od. 4.837=Od. 11.464, Od. 20.218.

      In comp.: κάκιόν κεν εἴη . . . Il. 9.601.

      Also in comp., not a good thing, a bad thing: κάκιον πενθήμεναι αἰεί Od. 18.174, Od. 19.120.

      In superl.: ἦ φῂς τοῦτο κάκιστον τετύχθαι; Od. 1.391.

  • 12

    Absol. in neut. pl. κακά.

  • • a

      In senses similar to those of 11.a: μάντι κακῶν Il. 1.106, κ. Πριάμῳ φέρουσαι Il. 2.304, πολλὰ κάκʼ ἄνσχεο Il. 24.518. Cf. Il. 1.107, Il. 2.234, Il. 3.57, 99, Il. 4.21, Il. 9.540, Il. 17.105, Il. 21.442, etc.: ἐξ ἡμέων φασὶ κάκʼ ἔμμεναι Od. 1.33, κάκʼ ἔρεξεν Od. 2.72. Cf. Od. 2.134, Od. 3.113, Od. 4.221, Od. 6.175, Od. 9.460, Od. 10.286, Od. 12.208, Od. 17.287, Od. 18.123, Od. 23.287, etc.

    • b

      Violent efforts or strivings: μηδὲ τρίβεσθε κακοῖσιν Il. 23.735.

    • c

      Evil devices: κακῶν ἔμπαιος Od. 21.400.

    • d

      Plans ill-contrived, ill-judged courses: κακὰ μητιόωντι Il. 18.312.

    • e

      Diseases, maladies, injuries: ἰητῆρα κακῶν Od. 17.384.

    • f

      Things ill-done, excesses, wrongs: ἐπὶ προτέροισι κακοῖσιν Od. 22.264. Cf. Od. 3.213, Od. 21.298, Od. 22.316, etc.

    • g

      Things that defile, defilement, pollution: θέειον κακῶν ἄκος Od. 22.481.

κᾰκός (-όν; -άν; -όν nom., acc., -ῶν, -ά.)

• • a adj.,
  • • α wicked, slanderous ὀρφανίζει μὲν κακὰν γλῶσσαν φαεννᾶς ὀπός P. 4.283
    • β cowardly γ]ὰρ ἁρπαζομένων τεθνάμεν [– χρη]μάτων ἢ κακὸν ἔμμεναι (sc. κρέσσον, simm.) fr. 169. 17.
  • b n. pro subs.,
  • • α s., ill, evil, plague ἄμαχον κακὸν ἀμφοτέροις διαβολιᾶν ὑποφάτιες P. 2.76 ἐς κακὸν τρέψαις ἐδαμάσσατό νιν P. 3.35 “μή τι νεώτερον ἐξ αὐτῶν ἀναστάῃ κακόν” (v. l. -άσῃς) P. 4.155 οὔτις ἑκὼν κακὸν εὕρετο wickedness fr. 226.
    • β pl., sorrows παυσάμενοι δʼ ἀπράκτων κακῶν I. 8.7
  • c n. pl. pro adv. τέτρασι δʼ ἔμπετες ὑψόθεν σωμάτεσσι κακὰ φρονέων malevolent of a wrestler P. 8.82

κακός , comp. κακώτερος, κακίων, sup. κάκιστος: bad, opp. ἀγαθός, ἐσθλός. The variety of applications is as great as that of the opp. words, hence ‘cowardly,’ ‘ugly,’ ‘poor,’ ‘vile,’ ‘sorry,’ ‘useless,’ ‘destructive,’ ‘miserable,’ ‘unlucky,’ ‘ill - boding,’ etc. Not often of persons morally bad, Od. 11.384. As subst., κακόν, κακά, evil, pest, ills of all sorts, Il. 5.831, Od. 12.118, Od. 11.482.— Adv., κακῶς.

κακός .κᾰκός, ή, όν

• bad, Lat. malus:
• • Iof persons,
  • • 1opp. to καλός, mean, ugly, Il.
    • 2opp. to ἀγαθός, ἐσθλός, ill-born, mean, ignoble, Hom., Soph.
    • 3craven, cowardly, base, Hom., Hdt., Attic
    • 4bad of his kind, i. e. worthless, sorry, poor, κ. ἀλήτης a sorry beggar, Od.; κ. ἰατρός Aesch.; κ. ναύτης Eur.; πάντα κακός bad in all things, Od.; κακὸς γνώμην Soph.;— c. inf., κακὸς μανθάνειν bad at learning, Soph.
    • 5in moral sense, bad, evil, wicked, Od., Attic
  • IIof death, disease, etc., bad, evil, baneful, Hom., Attic; of omens, bad, unlucky, Attic; of words, evil, abusive, Soph.; κ. ποιμήν, i. e. the storm, Aesch.
• Bκακόν, and κακά, τά, as Subst. evil, ill, Od., Hdt., etc.; δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν having chosen the least of two evils, Soph.:— κακόν τι ἔρδειν or ῥέζειν τινά to do evil or ill to any one, Il.; κακὸν (or κακὰ ποιεῖν τινά Attic; κακὰ κακῶν τὰ κάκιστα, Soph.
• • • 2κακά, τά, also evil words, reproaches, Hdt., Trag.
• Cdegrees of Comparison:
• • • 1regul. comp. κακώτερος Od., Theocr.; but never in Attic:—irreg. κακίων, ον, with ῐ], Hom., [with ῑ], Attic
    • 2Sup. κάκιστος, Hom., etc.:—but χείρων, χείριστος, and ἥσσων, ἥκιστος, are also used as comp. and Sup.
• Dadv. κακῶς, Lat. male, ill, Il., etc.:— κακῶς ποιεῖν τινα to treat one ill; κακῶς ποιεῖν τινά τι to do one any evil, Attic; κακῶς πράσσειν to fare ill, Aesch.; κακῶς πάσχειν Aesch.; κακῶς γίγνεταί τινι Hdt.; κακῶς ἐκπέφευγα, Lat. vix demum effugi, Dem.:—comp. κάκιον, Hdt., Attic: Sup. κάκιστα, Ar., etc.
• Ein Compos., when added to words already signifying something bad, it increases this property, as in κακο-πινής· but added to words signifying something good, it implies too little of this property, as in κακό-δοξος. Once or twice it stands merely as an adj. agreeing with the Subst. with which it is compounded, as Κακοΐλιος for κακὴ Ἴλιος, κακόνυμφος for κακὸς νυμφίος.