ὄνειρον
ὄνειρον, v. ὄνειρος.
ὄνειρον, ου (τὸ) c. ὄνειρος, Od. 4, 841 ; Hdt. 7, 14, etc. ; Eschl. Ch. 541, etc. ; Soph. El. 1390 ; Eur. H.f. 517, etc.
ὄνειρον, τό, = ὄνειρος ; Od. 4.181 ; bei Her. die gew. Form ; Aesch. τοὔνειρον εἶναι τοῦτʼ ἐμοὶ τελεσφόρον, Ch. 534, vgl. 543 (s. ὄνειρος u. ὄνειραρ) auch bei Soph. ist es nirgends nötig die Form des masc. anzunebmen, τοὔνειρον aber steht El. 1382 ; ποῖʼ ὄνειρα Eur. Herc.F. 518.