ὅτε

ὅτε, also Cypr., Inscr.Cypr. 135.1 H., Dor. ὅκα, Aeol. ὄτα (qq. v.), Relat. Adv., formed from the Relat. stem ὁ- and τε (v. τε B), answering to demonstr. τότε and interrog. πότε; prop. of Time, but sts. passing into a causal sense (cf. ὁπότε).

• A of Time, when, at the time when,
• • I Constr.:
  • • 1 with ind. to denote single events or actions in past time, with impf. or aor., when, Il. 1.397, 432, etc.: rarely with plpf., 5.392: the Verb is sts. to be repeated from the apodosis, Καλλίξενος δὲ κατελθών, ὅ. καὶ οἱ ἐκ Πειραιῶς (sc. κατῆλθον) X. HG 1.7.35: freq. in ellipt. phrases, πῇ ἔβαν εὐχωλαί, ὅ. δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι; whither are gone the boasts, [which we made] when we said . . ? Il. 8.229: so after Verbs of perception and the like, ἦ οὐ μέμνῃ, ὅ. τʼ ἐκρέμω . .; rememberest thou not [the time] when . . ? 15.18, cf. 21.396, Od. 24.115, Ar. V. 354, Th. 2.21, etc.; ἄκουσα εὐχομένης ὅτʼ ἔφησθα . . Il. 1.397, cf. Pl. Lg. 782c; οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴαντα Ζεύς, ὅ. δὴ Τρώεσσι δίδου . . νίκην Il. 17.627.
    • • b with pres., of a thing always happening or now going on, 2.471; νῦν, ὅ . . . σοι ὀξέως ὑπακούω X. Cyr. 2.4.6; ᾔδεα μὲν γὰρ ὅ. . . Δαναοῖσιν ἄμυνεν, οἶδα δὲ νῦν ὅ. τοὺς . . κυδάνει Il. 14.71.
      • c rarely with fut., of a definite future, Od. 18.272.
    • 2 with opt., to denote repeated events or actions in past time, ἔνθα πάρος κοιμᾶθʼ, ὅ. μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι whenever, as often as, Il. 1.610, cf. Od. 8.87, etc.; ὅ. δή Il. 3.216.
    • • b sts. of future events which are represented as uncertain, in clauses dependent on a Verb in the opt. or subj., οὐκ ἄν τοι χραίσμῃ κίθαρις . ., ὅτʼ ἐν κονίῃσι μιγείης 3.55, cf. 18.465, 21.429, A. Eu. 726.
      • c ὅ. μή, in early authors always with opt., for εἰ μή, unless, except, save when, Il. 13.319, Od. 16.197, Arist. Pol. 1277a24: used by A.R. with subj., 1.245, 4.409.
    • 3 with subj., only in Ep. and Lyr., Il. 4.259, 19.337, 21.323, etc., prob. in A. Ag. 766 (lyr.).
  • II Special usages:
  • • 1 in Hom. to introduce a simile, ὡς δʼ ὅτε as when, mostly with subj., Il. 2.147, 4.130, 141, 6.506, al.: sts. with ind., 16.364, 21.12: the Verb must freq. be supplied from the context, as in 2.394, 4.462.
    • 2 in the Ep. phrase πρίν γʼ ὅτε δή . ., ἤ is omitted before ὅτε, 9.488, 12.437, cf. Od. 13.322.
  • III ὅτε with other Particles,
  • • 1 ὅτʼ ἄν, ὅτε κεν, v. ὅταν.
    • 2 ὅτε δή and ὅτε δή ῥα, stronger than ὅτε, freq. in Hom. and Hes., ὅτε δή Il. 5.65, al., Hes. Th. 280, al.; ὅτε δή ῥα Il. 4.446, al., Hes. Th. 58, al.; v. infr. IV. I; so ὅτʼ ἄρʼ Il. 10.540.
    • 3 ὅτε τε (where τε is otiose, v. τε B. I) 2.471, 10.83, etc.
    • 4 ὅτε περ even when, 5.802, 14.319, al., Hdt. 5.99, Th. 1.8, etc.; ὅτε πέρ τε Il. 4.259, 10.7.
  • IV the proper correl. Adv. is τότε, as ὅ. δὴ . ., τότε δὴ . . 10.365; ὅ. δή ῥʼ . ., δὴ τότε 23.721; ὅ. δὴ . ., καὶ τότε δὴ . . 22.208; ὅ. δή ῥα . ., καὶ τότʼ ἄρʼ 24.31: for τότε we sts. have ἔπειτα, 3.221; αὐτίκα δʼ, 4.210; δὲ . ., 5.438; also νῦν . ., ὅ . . . S. Aj. 710 (lyr.), etc.; μεθύστερον, ὅ. . . Id. Tr. 711; ἤματι τῷ, ὅ . . . Il. 2.743, etc.; so in Att., ἦν ποτε χρόνος, ὅ . . . Pl. Prt. 320c, cf. Phd. 75a, Hdt. 1.160.
  • • 2 elliptical in the phrase ἔστιν ὅ. or ἔσθʼ ὅ., there are times when, sometimes, now and then, ἔστι ὅ. Id. 2.120; ἔστιν ὅ. Pl. Phd. 62a; ἔσθʼ ὅ. S. Aj. 56 (v. infr. C).
• B ὅτε sts. has a causal sense, when, seeing that, mostly with pres. ind., Il. 16.433 (v.l. ὅ τε) ὅ. δή 20.29; and in Trag. and Att. Prose, as S. Aj. 1095, OT 918, Pl. Smp. 206b, R. 581e, Prt. 356c, Sph. 254b, etc.; so ὅ. γε Hdt. 5.92.αʹ: with pf. used as pres., S. Ph. 428, Ar. Nu. 34.
• • • 2 sts. where ὥστε would be more usual, οὕτω . . πόρρω κλέος ἥκει, ὅ. καὶ βασιλεὺς ἠρώτησεν Id. Ach. 647.
• C ὁτέ Indef. Adv., sometimes, now and then, used like ποτέ at the beginning of each of two corresponding clauses, now . ., now . ., sometimes . ., sometimes . . (not in early Prose, ὁτὲ μὲν . ., ὁτὲ δὲ . . Arist. Pol. 1290a4, al.), ὁτὲ μὲν . ., ἄλλοτε . . Il. 20.49 sq.; ὁτὲ μὲν . ., ἄλλοτε δʼ αὖ . . 18.599 sq.; ὁτὲ μέν τε . ., ἄλλοτε δὲ . . 11.64; ὁτὲ μὲν . ., ὁτὲ δʼ αὖτε . . A.R. 1.1270; ὁτὲ μέν τε . ., ὅτʼ αὖ . . Id. 3.1300; ὁτὲ μὲν . ., ποτὲ δὲ . . Plb. 6.20.8; ὁτὲ μὲν . ., ὁτὲ δὲ . ., καὶ ἄλλοτε . . D.L. 2.106; ὁτὲ μὲν . ., πάλιν δὲ . . Arist. EN 1100a28; ἐνίοτε μὲν . ., ὁτὲ δὲ . . Id. Mete. 360b3; ὁτὲ μὲν . ., ἢ . . Id. Po. 1448a21 (s. v.l.): also reversely, ἄλλοτε μὲν . ., ὁτὲ δὲ . . Il. 11.568; also ὁτὲ δέ in the second clause, without any correlative in the first, 17.178; S. joins ἔσθʼ ὅτε . ., ὅτʼ ἄλλοτʼ ἄλλον Aj. 56; ὁτὲ δέ alone, at the beginning of a clause, X. Cyn. 5.8 and 20, 9.8 and 20.

ὅτε, neut. of ὅστε: also Ion. masc. for ὅστε, v. ὅς, ἥ, ὅ.

2. ὅτε n. van ὅστε.

ὅτε, als, da, relatives Correlativum zu πότε, dem Demonstrativum τότε entsprechend ; ὅτε δή … τότε δή, Il. 10.365 ; ἀλλʼ ὅτε δὴ ἀνίαζον …, δὴ τότε μιν προσέειπε, 23.721 ; so καὶ τότε δή, 22.209 ; καὶ τότʼ ἄρα, 24.32 ; für τότε steht auch ἔνθα, ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκίχανε …, ἔνθʼ ἐπορεξάμενος … οὔτασε, 5.334, wie 2.303 ; Od. 1.16, 18 ; auch ἔπειτα, Il. 3.221, 422 ; ἤτοι, 9.553 ; αὐτίκα, 4.210 ; ἤματι τῷ, 2.743, 5.210, 6.345 ; mit einfachem δέ, 5.438 ; am häufigsten fehlt das Demonstrativum ganz. – Es wird verbunden
1) c. ind.; auf die vergangene Zeit gehend, eine wirkliche Tatsache, etwas wirklich Vergangenes bezeichnend, ὅτʼ ἔφησθα, Il. 1.397 ; ὅτε δὴ ἵκοντο, 432 ; ὅτε Φῆρας ἐτίσατο, 2.743 ; ἥδε δέ μοι νῦν ἠὼς ἑνδεκάτη ὅτʼ εἰς Ἴλιον εἰλήλουθα, als, seit ich gekommen bin, 21.156 ; ὅτε μιν κρατερὸς παῖς ὀϊστῷ βεβλήκει, 5.394 ; ὅτε παρʼ Ἀλφεῷ σύτο, Pind. Ol. 1.20, öfter ; ἀνωλόλυξα μὲν πάλαι, ὅτʼ ἦλθε, Aesch. Ag. 574, u. öfter so c. aor. ind.; Soph. οὐδʼ ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν, O.C. 597 ; ὅτε ἐχώρει, παρεδίδοσαν Phil. 395 ; u. in Prosa überall, ὅτε τὸ πρότερον ἐπεδήμησεν, Plat. Prot. 310e ; σχεδὸν δʼ ὅτε ταῦτα ἦν καὶ ἥλιος ἐδύετο, Xen. An. 1.10.15 ; Folgde : – auch c. ind. praes., dann wann, einen einzelnen Fall der Gegenwart bezeichnend, oder rein beschreibend, ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει (vgl. τε), Il. 2.471 ; τὸ δʼ ἐμὸν κῆρ ἄχνυται, ὅθʼ ὑπὲρ σέθεν αἴσχεʼ ἀκούω, 6.523, vgl. 23.599, 24.363 ; Hes. O. 526, Sc. 397 ; νῦν γὰρ οἰμῶξαι πάρα ὅθʼ ὧδʼ ἔχων πρὸς τήνδʼ ὑβρίζει μητρός, Soph. El. 779, vgl. Aj. 696, öfter, d.i. jetzt – da. Auch ὅτʼ οὖν παραινοῦσʼ οὐδὲν ἐς πλέον ποιῶ, πρὸς σὲ ἱκέτις ἀφῖγμαι, da ich Nichts ausrichte, bin ich zu dir gekommen, O.R. 918, vgl. El. 1310, 1321 ; – c. indic. fut., ὅτε μʼ ἐφήσεις, Il. 1.518 (s. ὅταν); auch wie da, sintemal, einen Grund angebend, νῦν δʼ ὅτε δὴ καὶ θυμὸν ἑταίρου χώεται αἰνῶς, δείδω, 20.29, vgl. 16.433, Od. 12.22 ; so auch ὅτε γε, Her. 5.92.1 ; ὅτʼ οὖν τοιαύτην ἧμιν ἐξήκεις ὁδόν, ἄρχʼ αὐτός, Soph. El. 1310 ; τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθʼ οἵδε μὲν τεθνᾶσι, Phil. 427, öfter ; ὅτε τοίνυν τοῦθʼ οὕτως ἔχει, προσήκει προθύμως ἐθέλειν, Dem. 1.1 ; ὅτε γε μηδʼ ὑμᾶς δύναμαι πείθειν, Plat. Phaed. 84e, vgl. Soph. 254b ; Sp., wie Pol. 3.29.6 ; – ἔστιν ὅτε, es ist wann, bisweilen, Pind. Ol. 10.1 Soph. Aj. 56 ; ἔστιν ὅτε Her. 2.120 (vgl. εἰμί) l.d.
2) c. optat., eine wiederholte Handlung in der Vergangenheit ausdrückend, jedesmal wenn, so oft als, ἔνθα πάρος κοιμᾶθʼ, ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι, wo er früher zu schlafen pflegte, so oft ihn der Schlaf ankam, Il. 1.610 ; σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶ ἕστηχʼ ὥσπερ ἐμοί, πιέειν, ὅτε θυμὸς ἀνώγοι, 4.262, vgl. 17.732, 18.566, 19.132, 20.226, 22.502 ; auch ὅτε δή, 3.216, 17.732, ἄλλως τε πάντως χὥτε δεόμενος τύχοι, Aesch. Eum. 696 ; u. in indirekter Rede, dem τότε entsprechend, Soph. O.C. 783 ; ὅτε ζέσειε, Plat. Tim. 70b ; θαμινὰ παρήγγειλεν ὁ Ξενοφῶν ὑπομένειν, ὅτε οἱ πολέμιοι ἰσχυρῶς ἐπικέοιντο, Xen. An. 4.1.16. – Auch wenn im Hauptsatze der optat. steht, αἲ γάρ μιν θανάτοιο ὧδε δυναίμην νόσφιν ἀποκρύψαι, ὅτε μιν μόρος αἰνὸς ἱκάνοι, wenn ihn vielleicht das Todesgeschick trifft, Il. 18.464, vgl. 3.55, 21.429, Od. 9.31, 9.333 ; Theocr. 7.108 ; – ὅτε μή, wie εἰ μή, außer wenn, wenn nicht, οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμην οὐδὲ κατευνήσαιμʼ, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι, Il. 14.247, vgl. 13.319, Od. 16.197 ; auch ohne besonderes Verbum, οὔ τέ τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διῒ πατρί, außer dem Vater Zeus, Il. 16.227. – Hom. setzt übrigens zu dem optat. noch κέν hinzu, οὕτω καὶ τῶν πρόσθεν ἐπευθόμεθα κλέα ἀνδρῶν, ὅτε κέν τινʼ ἐπιζάφελος χόλος ἵκοι, Il. 9.524, vgl. ὅταν.
3) bei Hom. auch cum conj. statt ὅταν, οὐδέ τί μιν χρεὼ ἔσται τυμβοχοῆς, ὅτε μιν θάπτωσιν Ἀχαιοί, Il. 21.523, vgl. 16.245, 12.55, Od. 10.486, öfter ; bes. in Gleichnissen, ὡς δʼ ὅτε, wie wenn einmal, ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ, Il. 6.506, vgl. 14.414, 15.263, 22.162 ; doch steht auch der indicat. in dieser Vrbdg, τόσον μὲν ἔεργεν ἀπὸ χροός, ὡς ὅτε μήτηρ παιδὸς ἐέργει μυῖαν, 4.130 ; ῥεῖα μάλʼ ὡς ὅτε τις τροχὸν κεραμεὺς πειρήσεται, 18.600, kann als conj. aor. mit kurzem Modusvocal erscheinen, man vgl. aber ὡς δʼ ὅτε κινήσει Ζέφυρος βαθὺ λήϊον, Il. 2.147 u. 395, wo Spitzner u. Bekker nach den mss. κινήσῃ lesen ; ὅτε κεν c. indic. fut., ξυμβλήσεαι, steht Il. 20.335. Zuweilen ist zu ὡς ὅτε das Verbum aus dem Hauptsatze zu ergänzen, Ἀργεῖοι δὲ μέγʼ ἴαχον, ὡς ὅτε κῦμα, Il. 2.394, 18.219 ; aber 4.319, ἐθέλοιμι καὶ αὐτὸς ἃς ἔμεν ὡς ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν, ist zu ὡς ein eigenes Verbum ἦν zu ergänzen, »wie ich damals war«, so daß ὅτε eine einfache Zeitbestimmung enthält ; vgl. noch ἔρως φρένας ἀμφεκάλυψεν οἷον ὅ τε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι, Il. 14.295 ; εἰσόκε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι λάβητε, οἷον (sc. ἐλάβετε) ὅτε πρώτιστον ἐλείπετε πατρίδα γαῖαν, Od. 10.462.
4) Hom. vrbdt ὅτε auch mit μέμνημαι, wie Il. 15.18, ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν, erinnerst du dich nicht an die Zeit, als du hingst, wo wir einfacher zu sagen pflegen »daß du hingst« ; vgl. 20.188, 21.396 ; eben so ἄκουσα εὐχομένης, ὅτʼ ἔφησθα, ich hörte dich rühmen, als du sagtest, 1.397 ; nach λαθεῖν, 17.627 ; nach μέμνημαι auch Ar. Av. 1054, Vesp. 354 ; u. in Prosa, Ἀθηναῖοι μεμνημένοι καὶ Πλειστοάνακτα ὅτε εἰσβαλὼν ἀπεχώρησε πάλιν, Thuc. 2.21 ; μέμνημαι καὶ τοῦτο ὅτε σοῦ λέγοντος συνεδόκει καὶ ἐμοί, Xen. Cyr. 1.6.8 ; vgl. Plat. Men. 79d ; u. vollständig Lys. 18.76 : ἐκείνου τοῦ χρόνου μνησθέντας ὅτʼ ἐνομίζετε, wo man ungenau sagt, daß es für ὅτι steht ; τοὐναντίον ἀκούομεν ἐν ἄλλοις ὅτε οὐδὲ βοὸς ἐτολμῶμεν γεύεσθαι, Plat. Legg. VI.782c, vgl. Alc. II, 141d. Auch mit οἶδα vrbdt es Eur. Hec. 112, οἶσθʼ ὅτε χρυσέοις ἐφάνη ξὺν ὅπλοις, wie Hom. sagt ᾔδεα μὲν γάρ, ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν, Il. 14.71. Daraus erklärt sich denn, wie Xen. Hell. 6.5.46 sagt τῶν ὑμετέρων προγόνων καλὸν λέγεται, ὅτε τοὺς Ἀργείων τελευτήσαντας οὐκ εἴασαν ἀτάφους γενέσθαι, es wird eine schöne Tat erzählt aus der Zeit, als sie, für »daß sie« ; – ὅτʼ ἄν, = ὅταν (s. oben), u. eben so ὅτε κεν, – ὅτε δή, und ὅτε δή ῥα, oft bei Hom., alsnun, als nun also, gewöhnlich mit dem indic., auch ὅτε κεν δή, Il. 8.180 ; – ὅτε τε, wie ὅς τε u. ä. (s. τέ), das Relativum mit dem vorhergehenden Satze enger verbindend, oft bei Hom. u. Hes., auch ὅτε πέρ τε, wie Il. 4.259, ἐν δαίθʼ ὅτε πέρ τε γερούσιον αἴθοπα οἶνον κέρωνται, wenn ja auch, vgl. 10.7, öfter ; ὅτε περ allein, 5.802, 14.319, 323 u. öfter ; Hes. Th. 291. – Auch πρίν γʼ ὅτε wird verbunden, bevor, eher als, Od. 13.322, u. πρίν γʼ ὅτε δή, Il. 9.488, 12.437, Od. 23.43, u. πρίν γʼ ὅτʼ ἄν, c. conj. aor., Od. 2.374, 4.477, wie auch εἰς ὅτε κεν, für die Zeit, wenn etwa, c. conj. aor., 2.99, 19.144. Vgl. εἰσόκε.

ὅτε

• • 1

    When, at the time when.

  • • a

      With indic.

    • • α

        ὅτε Τρώεσσιν ἐν ἀγρομένοισιν ἔμιχθεν Il. 3.209. Cf. Il. 1.397, Il. 2.303, 471, etc. : Od. 1.16, Od. 2.314 (now that I am . . .), Od. 3.180, Od. 4.145, etc.

      • β

        So ᾔδεα μὲν ὅτε . . . οἶδα δὲ νῦν ὅτε . . . (I knew what it meant when . . .) Il. 14.71 : ἦ οὐκ οἶσθʼ ὅτε . . .; (what happened when . . .) Od. 16.424.

      • γ

        Introducing similes : ὡς ὅτε . . . Il. 2.209, Il. 3.33, Il. 4.275, etc. : Od. 5.432, Od. 12.251, Od. 13.31, etc.– ὡς ὅτʼ ἂν . . . Il. 12.41 : Od. 10.410.

      • δ

        With πρίν. See πρίν 6.a.

    • b
    • • α

        ὅτʼ ἄν with subj. like 1.a.β ὄφρα ἰδῇ (ἰδῇς) ὅτʼ ἂν ᾧ (σῷ) πατρὶ μάχηται (μάχηαι) (i.e. what it is to fight with . . .) Il. 8.406, 420.

      • β

        With subj. in a relative sentence corresponding to sentences with εἰ 4. See Table at end II.B.a 1.

      • γ

        With fut., subj. or opt. in conditional relative sentences. For the examples and constructions see Table III.B.a 1 2 (3),b.1.2.3, C.a.6, (D) (9) (12) (17) (20) (26) (32) (34) (35) (37) (45) (51) (52) (54) (55) (56) (57) (58).

      • δ

        With subj. introducing similes : ὡς ὅτε Il. 2.147, Il. 4.130, 141, Il. 5.597, Il. 6.506, etc. : Od. 5.328, Od. 6.232= Od. 23.159, Od. 9.391, Od. 19.518, Od. 20.25.

        With ἄν: ὡς ὅτʼ ἄν Il. 10.5, Il. 11.269, Il. 15.80, 170, Il. 17.520, Il. 19.375, Il. 24.480 : Od. 5.394, Od. 10.216, Od. 22.468, Od. 23.233.

        With opt. : ὡς ὅτε Od. 9.384.

      • ε

        With πρίν with subj. and ἄν or opt. See πρίν 6.b 6.c

  • 2

    Introducing similes without expressed vb. : ὡς ὅτε Il. 2.394, Il. 4.462, Il. 12.132, Il. 13.471, 571, Il. 15.362, 679, Il. 16.406, Il. 18.219, Il. 23.712 : Od. 5.281, Od. 11.368, Od. 19.494.

  • 3

    Against the time when : ποτιδέγμενον ἀγγελίην, ὅτʼ ἀποφθιμένοιο πύθηται (waiting for the tidings which shall tell him that . . .) Il. 19.337.

  • 4

    At which time, when : ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος Il. 4.164. Cf. Il. 2.351, Il. 8.373 (the day will come when . . .), 475, etc. : Od. 18.272.

    So ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε . . . (the time when . . . how . . .) Il. 15.18, Il. 20.188, Il. 21.396 : Od. 24.115.– εἰς ὅτε κε . . . (against the time when . . .) Od. 2.99= Od. 19.144= Od. 24.134.

  • 5

    When, after that, as soon as : ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν Il. 3.15. Cf. Il. 1.432, 493, Il. 6.191, etc. : Od. 1.332, Od. 3.269, 286, etc.

  • 6

    Since, from the time when : ἐμοὶ χλαῖναι καὶ ῥήγεα ἤχθεθʼ, ὅτε κρήτης ὄρεα νοσφισάμην Od. 19.338. Cf. Il. 21.81, 156 : Od. 24.288.

  • 7

    While : ὅτε δή ῥʼ ἐπὶ νῆʼ ᾔομεν, τόφρα . . . Od. 10.569.

  • 8

    When, whereas : ὅτε τʼ ἄλλοι ἅπαξ θνῄσκουσιν Od. 12.22.

  • 9

    Since, seeing that : ὅτʼ ὀνείδεα βάζεις Od. 17.461. Cf. Od. 13.129.

  • 10

    ὅτε μή without expressed vb., unless, except : ὅτε μὴ Διὶ πατρί Il. 16.227.

  • 11

    Written oxytone, ὁτέ.

    With ἄλλοτε. See ἄλλοτε 2.–ὁτέ alone, at another time, again Il. 16.690, Il. 17.178.

ὅτε

• 1 when, at the time when
• • a c. impf. ind. ὅτε λάχναι νιν μέλαν γένειον ἔρεφον, ἑτοῖμον ἀνεφρόντισεν γάμον O. 1.67 φαντὶ δʼ οὔπω, ὅτε χθόνα δατέοντο Ζεύς τε καὶ ἀθάνατοι, φανερὰν ἐν πελάγει Ῥόδον ἔμμεν O. 7.55 ἕσσατο ἄνακτι βωμὸν ὅτε Λαομέδοντι πεπρωμένοιʼ ἤρχετο μόροιο κάρυξ fr. 140a. 66 (40).
  • b c. aor. ind. νόον ὑπὸ γλυκυτάταις ἔθηκε φροντίσιν, ὅτε παρʼ Ἀλφεῷ σύτο O. 1.20 ἔστα σὺν Ἀχιλλεῖ μόνος, ὅτʼ πρύμναις Τήλεφος ἔμβαλεν O. 9.72 ἦλθον τιμάορος Ἰσθμίαισι Λαμπρομάχου μίτραις, ὅτʼ ἀμφότεροι κράτησαν O. 9.84 οὐχ ὑπέμεινεν ὄλβον, μαινομέναις φρασὶν Ἥρας ὅτʼ ἐράσσατο P. 2.27 ἀλλʼ ὅτʼ Αἰήτας ἄροτρον σκίμψατο P. 4.224 ἢ ὅτε καρτερᾶς Ἄδραστον ἐξ ἀλαλᾶς ἄμπεμψας I. 7.10 ταῦτα καὶ μακάρων ἐμέμναντʼ ἀγοραί, Ζεὺς ὅτʼ ἀμφὶ Θέτιος ἀγλαός τʼ ἔρισαν Ποσειδὰν γάμῳ I. 8.27
  • c ἔστιν ὅτε. ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα χρῆσις O. 11.1 ἦν ὅτε σύας Βοιώτιον ἔθνος ἔνεπον fr. 83. ἔσθʼ ὅτε πιστόταται σιγᾶς ὁδοί fr. 180. 2.
  • d fragg. ]ὅτʼ ἦσαν[ fr. 111a. 3. ]οιδʼ ὅτʼ ἐστρα[τευ fr. 111a. 6.
• 2 ὡς ὅτε, in comparisons, like
• • a without verb. χρυσέας ὑποστάσαντες εὐτειχεῖ προθύρῳ θαλάμου κίονας ὡς ὅτε θαητὸν μέγαρον πάξομεν O. 6.2 ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν ὡς ὅτʼ ἄκατον ἐνναλίαν; P. 11.40 ἀνδροδάμαντʼ Ἐριφύλαν, ὅρκιον ὡς ὅτε πιστόν, δόντες N. 9.16 θάλλοντος ἀνδρῶν ὡς ὅτε συμποσίου δεύτερον κρατῆρα Μοισαίων μελέων κίρναμεν I. 6.1
  • b dub., followed by verb. αὔξεται δʼ ἀρετά, χλωραῖς ἐέρσαις ὡς ὅτε δένδρεον ᾄσσει (Boeckh: ἀίσσει codd.: locus suspicionem multis metri, sensus causa movit, unde Fel. Vogt lacunam pro ᾄσσει statuit) N. 8.40

ὅτε : see ὅστε.

ὅτε : when, since. —(1) temporal, w. the same constructions as other relative words, see ἄν, κέν. Freq. in similes, ὡς δʼ ὅτε, ὡς δʼ ὁτʼ ἄν, and without verb, ὡς ὅτε, just like; there is nothing peculiar in such a usage.—(2) less often causal, Il. 1.244.

ὅτε

• • Irelat. adv. of Time, formed from the relat. stem ὁ and τε ( v. τε B), answering to demonstr. τότε, and interrog. πότε:— when, Lat. quum, quando, foll. by Ind., Hom., etc.;—by Opt.:—of future events represented as uncertain, Il.:—in Hom. sometimes for ὅταν, with Subj.
  • • 2elliptical in phrase ἔστιν ὅτε or ἔσθʼ ὅτε, like Lat. est ubi, there are times when, sometimes, now and then, Hdt., Attic
  • IIin Causal sense, like Lat. quum, whereas, Il., Attic
  • IIIὁτέ absol. adv., like ἔσθʼ ὅτε, sometimes, ὁτὲ μὲν. ., ἄλλοτε . ., ὁτὲ μὲν . ., ἄλλοτε δʼ αὖ . ., Il.; ὅτε μὲν . ., ὅτε δὲ . ., Arist.