ὀτοτοῖ
ὀτοτοῖ, ah! woe!
ὀτοτοῖ (not ὀττοτοῖ, as freq. in codd.), an exclamation of pain and grief,
- ah! woe! A. Pers. 918 (anap.), E. Or. 1389, al.; doubled, Id. Andr. 1197, etc.; also lengthd., ὀτοτοτοῖ A. Pers. 268, al.; ὀτοτοτοτοῖ Id. Ag. 1072; ὀτοτοτοτοῖ τοτοῖ cj. in S. El. 1245; ὀττοτοτοτοτοῖ E. Tr. 1294; ὀττοτοττοτοῖ Id. Ion 789.—Trag., only in lyr.
ὀτοτοῖ (non ὀττοτοῖ) Eschl. Pers. 918 ; Eur. Or. 1390, etc. ; joint à αἰαῖ, Luc. Char. 1 ; ὀτοτοτοῖ, Eschl. Pers. 268, 274, etc. ; ou ὀτοτοῖ τοτοῖ, Soph. El. 1245, ou ὀτοτοτοτοτοτοῖ, Eur. Tr. 1287, 1294, etc. interj., cri de douleur, hélas ! hélas ! hélas !
ὀτοτοῖ, richtiger als ὀτοτοί, ein Schmerzensruf, θρηνῶδες ἐπίφθεγμα, Hesych., ach ! weh ! Aesch. Pers. 260 u. öfter, Ag. 1042, Ch. 156 ; ὀτοτοῖ τοτοῖ, Soph. El. 1257 ; Eur. Or. 1390 u. öfter ; auch ὀττοτοτοῖ, Troad. 1787 ; Sp., πολὺ τὸ ὀττοτοῖ, Luc. Cont. 17.
ὀτοτοῖ
- an exclamation of pain and grief, ah! woe! Trag.: so ὀτοτοτοῖ Aesch.; ὀτοτοτοῖ τοτοῖ Aesch.; ὀτοτοτοτοῖ τοτοῖ Soph.; ὀτοτοτοτοτοτοῖ Eur.