Logeion | ὑμνέω

ὑμν-έω, Ep. ὑμνείω Hes. Op. 2; Ep. 3 pl. ὑμνεῦσιν h.Ap. 190; fem. part. ὑμνεῦσα Hes. Th. 11; Aeol. inf. ὔμνην to be restored for ὑμνεῖν in Alc. 5.2; Lacon. 1 pl. subj. ὑμνίωμες Ar. Lys. 1305 (lyr.): Aeol. 3 pl. impf. ὔμνην Sapph. 44.34 L.-P.: fut. ὑμνήσω Pi. Parth. 2.11: (ὕμνος):

- I with acc. of person or thing sung of, sing of, first in Hes. Th. 11, 33, freq. in h.Hom. (h.Ap. 178, al.), Lyr. (Sapph. l.c., Alc. l.c., Pi. N. 10.2, al., B. 10.13, al.), and Trag. (E. IT 367, etc.; θρήνοις . . σʼ ὑμνήσομεν Id. Rh. 976): also in Prose, celebrate in a hymn, commemorate, Ὦπιν Hdt. 4.35; τὰς τούτων ἀρετάς Lys. 2.2, cf. B. 5.33; [Παλαμήδη] ὑμνοῦσιν ὡς . . ἀπόλλυται X. Mem. 4.2.33, etc.; τὸν θεόν Act.Ap. 16.25; of the hymn itself, οὔτε . . μέ τις ὕμνος ὕμνησεν S. Ant. 815 (lyr.): c. dupl. acc., ἃ τὴν πόλιν ὕμνησα the points wherein I praised our city, Th. 2.42:—Pass., to be celebrated in hymns, of gods, OGI 56.66 (Canopus, iii B.C.), Paus. 9.23.3, etc.; also Ἀργεῖοι . . τὰ πολλὰ πάντα ὑμνέαται (Ion. for -ηνται) are everywhere praised, Hdt. 5.67; ὑμνηθήσεται πόλις E. Ion 1590; ἡ ὑμνουμένη χρυσῆ πλάτανος famous, X. HG 7.1.38; αἱ ὑμνούμεναι φιλίαι Arist. EN 1171a15; σοφία ἐν ἐξόδοις ὑμνεῖται LXX Pr. 1.20: impers., ὑμνεῖτο δʼ αἰσχρῶς foul songs were sung, Com.Adesp. 1203.5.
- - 2 descant upon, in song or speech, ἐν κατηρεφεῖ στέγῃ . . ὑμνήσεις κακά S. El. 382; τὰν ἐμὰν ὑμνεῦσαι (Dor. for -οῦσαι) ἀπιστοσύναν ever singing of my want of faith, E. Med. 423 (lyr.):— Pass., Ἐτεοκλέης ἂν . . ὑμνοῖτο . . φροιμίοις πολυρρόθοις A. Th. 7.
  - 3 c. acc. cogn., sing, ᾆσμα, ὕμνον, Heraclit. 15, A. Ag. 1191: c. dupl. acc., παιᾶνα . . ὑμνοῦσι . . τὸν Λατοῦς γόνον E. HF 688 (lyr.), cf. SIG 711 L 12 (Delph., ii B.C.).
- II tell over and over again, harp upon, repeat, recite, Pl. Prt. 317a, R. 549e, Tht. 174e, etc.; ὡς . . Id. R. 364a; ὑμνοῦσι τὸ γῆρας ὅσων κακῶν αἴτιόν [ἐστι] ib. 329b; τὸν νόμον ὑμνεῖν recite the form of the law, Id. Lg. 871a:—Pass., ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα (Sch. τὰ πολυθρύλητα) S. Aj. 292.
- III intr., sing, chant, ὡς ποιηταὶ ὑμνήκασι περὶ αὐτῶν Th. 1.21; ὑμνῶν οὔποτʼ ἔληγεν ὡς . . X. Ages. 11.2.
- - 2 in pass. sense, φῆμαι . . ὑμνήσουσι περὶ τὰ ὦτα will ring in their ears, Pl. R. 463d. [On the quantity, v. ὕμνος.]

ὑμνέω-ῶ (f. -ήσω, ao. ὕμνησα, pf. ὕμνηκα) [ῡ, p. exc. ῠ, v. ci-dessous]

I tr.

1 chanter un chant grave, religieux ou héroïque : ὕμνον, Eschl. Ag. 1191, 1474, chanter un hymne ; παιᾶνα, Eur. H.f. 688, chanter le péan ||

2 chanter, louer, célébrer dans un chant ou dans des vers, acc. Hh. Ap. 190 ; Hés. Th. 11, 33 ; Pd. O. 7, 14 ; Hdt. 4, 35 ; Xén. Mem. 4, 2, 23, etc. ; κακά, Soph. El. 382, déplorer ses malheurs ; avec double rég. : τινα θρήνοις, Eur. Rhes. 976, chanter dans un chant de deuil les malheurs de qqn ; avec double acc. : ἃ τὴν πόλιν ὕμνησα, Thc. 2, 42, les vertus dont j’ai loué la ville ; au pass. être chanté, célébré ou bafoué par des chants, Hdt. 5, 67 ; Eschl. Sept. 7 ||

3 vanter, rappeler avec emphase, avoir sans cesse à la bouche, Plat. Prot. 317a, Rsp. 364a, 549e, etc. ; au pass. Xén. Hell. 7, 1, 38 ; Arstt. Nic. 10, 10, 6 ||

4 en mauv. part, accuser sans cesse ou avec véhémence, se plaindre en termes véhéments de, acc. Plat. Rsp. 329b ||

5 réciter comme un chant (un texte de loi) acc. Plat. Leg. 870e ||

II intr. retentir, résonner, se faire entendre, Plat. Rsp. 463d ||

➳ [ῠ] Eur. Bacch. 71. Prés. ind. épq. ὑμνείω, Hés. O. 2 ; 3 pl. dor. ὑμνεῦσι, Hh. Ap. 190 ; impér. 2 sg. dor. ὕμνη, Ar. Lys. 1321 ; sbj. 1 pl. dor. ὑμνίωμες, Ar. Lys. 1305 ; part. fém. ion. et dor. ὑμνεῦσα, Hés. Th. 11 ; plur. ὑμνεῦσαι, Eur. Med. 423 ; pf. pass. 3 pl. ion. ὑμνέαται, Hdt. 5, 67.

Étym. ὕμνος.

ὑμνέω, ep. ook ὑμνείω [ὕμνος] ep. en Dor. indic. praes. act. 3 plur. ὑμνεῦσι, ptc. f. ὑμνεῦσα; Ion. indic. perf. pass. 3 plur. ὑμνέαται; Lac. conj. praes. act. 1 plur. ὑμνίωμες; Aeol. imperf. 3 plur. ὔμνην, inf. praes. ὔμνην
1. bezingen, de lof zingen van; met acc.: ὑμνεῦσαι Δία Zeus bezingen Hes. Th. 11; met acc. v.h. inw. obj.: ὑ. ὕμνον een lied zingen Aeschl. Ag. 1474; met dubb. acc.: ὑμνοῦσι δ’ ὕμνον ... πρώταρχον ἄτην zij zingen een lied over de verblinding waarmee alles begon Aeschl. Ag. 1191; ἃ τὴν πόλιν ὕμνησα de lof die ik over de stad heb gezongen Thuc. 2.42.2; abs. zingen: ὡς ποιηταὶ ὑμνήκασι περὶ αὐτῶν zoals de dichters erover hebben gezongen Thuc. 1.21.1; (als gezang) klinken: αὗται ... φῆμαι ἐξ ἁπάντων τῶν πολιτῶν ὑμνήσουσι ... περὶ τὰ τῶν παίδων ὦτα; zijn het deze verhalen die bij monde van alle burgers zullen klinken in de oren van de kinderen? Plat. Resp. 463d.
2. verheerlijken, vieren: τὰς τούτων ἀρετὰς ὑ. de dappere daden van hen verheerlijken Lys. 2.2.
3. steeds weer vertellen, de mond vol hebben van: ἅττ’ ἂν οὗτοι διαγγέλλωσι, ταῦτα ὑμνοῦσιν wat zij (de leermeesters) verkondigen, dat zingen zij (de gewone mensen) na Plat. Prot. 317a; τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν ὅσων κακῶν σφίσιν αἴτιον zij hebben het er maar over hoeveel ellende de oude dag voor hen veroorzaakt Plat. Resp. 329b.

ὑμνέω, besingen, preisen, rühmen ; H.h.; Hes. Th. 11, 33 u. öfter ; Pind. ὕμνησαν Θέτιν N. 5.25, u. öfter ; ὑμνεῖσθαι ἀοιδαῖς frg. 86 ; Ἄρτεμιν Eur. I.T. 1457 ; u. so bes. in Gedichten, Gesängen preisen, Her. 5.67 ; Aesch. Ag. 1453 ; οὔτʼ ἐπινυμφίδιός πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν Soph. Aut. 810 ; auch κακά, klagen, El. 374 ; Ἀργεῖαί νιν ὑμνοῦσιν ὑμεναίοισιν Eur. I.T. 367 ; παιᾶνα Herc.Fur. 688 ; ἔνθεν Λωρὶς ὑμνηθήσεται πόλις Ion 1590 ; in Prosa, wie Plat. Symp. 193d u. sonst ; bes. τοὺς θεούς, Rep. II.372b ; vgl. ὕμνος u. Xen. Cyr. 8.1.23 ; ἃ τὴν πόλιν ὕμνησα Thuc. 2.42 ; übh. sagen, auch im tadelnden Sinne, ἐπὶ τούτῳ δὴ τὸ γῆρας ὑμνοῦσιν Plat. Rep. I.329b, vgl. Ruhnk. zu Tim. p. 263 ; – sprechen, bes. wiederholt erzählen, immerfort im Munde führen, Valcken Eur. Phoen. 441 ; pass., Ἐτεοκλῆς ἂν εἷς πολὺς κατὰ πτόλιν ὑμνοῖθʼ ὑπʼ ἀστῶν φροιμίοις πολυρρόθοις Aesch. Spt. 7 ; ὁ δʼ εἶπε πρός με, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα Soph. Aj. 285, Schol. τὰ πολυθρύλλητα ; vgl. Plat. Prot. 317a ; ἃ δὴ πάντες ὑμνοῦσι 343a ; Rep. VIII.549e. – Intr., singen, ertönen, sich hören lassen, Plat. Rep. V.463d αὗται φῆμαι ἐξ ἁπάντων τῶν πολιτῶν ὑμνήσουσιν εὐθὺς περὶ τὰ τῶν παίδων ὦτα. – Absol. auch Thuc. 1.21 ὡς ποιηταὶ ὑμνήκασι περὶ αὐτῶν.

ὑμνέω (ὑμνεῖτε; -έων: fut. ὑμνήσω, -ομεν: impf. ὕμνει: aor. ὕμνησαν; ὑμνῆσαι coni.: pass. ὑμνεῖσθαι.)

1praise in song κατέβαν τὰν ποντίαν ὑμνέων παῖδʼ Ἀφροδίτας Ῥόδον O. 7.14 αἱ δὲ πρώτιστον μὲν ὕμνησαν Διὸς ἀρχόμενοι σεμνὰν Θέτιν Πηλέα θʼ N. 5.25 Χάριτες, Ἄργος Ἥρας δῶμα θεοπρεπὲς ὑμνεῖτε N. 10.2 χρὴ μὲν ὑμνῆσαι τὸν ἐσλόν (Heyne: ὑμνᾶσαι codd.) I. 3.7 γάμον λευκωλένου Ἁρμονίας ὑμνήσομεν; fr. 29. 6. Αἰολάδα σταθμὸν υἱοῦ τε Παγώνδα ὑμνήσω στεφάνοισι θάλλοισα παρθένιον κάρα Παρθ. 2. 11. pass., πρέπει δʼ ἐσλοῖσιν ὑμνεῖσθαι καλλίσταις ἀοιδαῖς fr. 121. 1. c. acc. dupl., ἁ μὲν ἀχέταν Λίνον αἴλινον ὕμνει (Hermann: ὑμνεῖν cod.) Θρ. 3. 6.

Number of occurrences in NT: 4
Strong 5214 (KJV)

ὑμνέω, -ῶ (< ὕμνος) [in LXX for הָלַל pi., שִׁיר, יָדָה hi., etc. ;]

1. trans., c. acc pers. (in cl. also c. acc. rei), to sing to, laud, sing to the praise of: Ac 16:25, He 2:12.

2. Intrans., to sing: in LXX and NT, of singing hymns and praises to God (Ps 64 (65):13, al.), Mt 26:30, Mk 14:26 (v. Swete, in l.).†

cantar, alabar con himnos a divinidades

a c. dat.

ὑμνήσω Μέντορι Φοίβῳ
alabaré a Febo Méntor P II 135

b c. ac.

ὁρκίζω σε ... ὃν ὑμνοῦσι τὰ πτερυγώματα τοῦ χερουβίν
te conjuro a ti, a quien cantan las alas del querubín P IV 3061

ὁ δὲ Ἥλιος ὑμνεῖ σε ἱερογλυφιστί
Helios te alaba en jeroglífico P XIII 149 P XIII 457

ὡς πρ<ώ>τως ὕμνησέ σε ὁ ὑπό σου ταχθείς
como te alabó con himnos aquel que te está sometido P XIII 140 P XIII 443

ὑμν]εῖ τὸν θεὸν χ[ορὸς Χερουβίν
alaba al Señor con himnos el coro de los querubines C 23 20

b.α su nombre

σὺ δὲ, κύριε τῆς ζωῆς, ... οὗ αἱ Μοῦσαι ὑμνοῦσι τὸ ἔνδοξον ὄνομα
tú, señor de la vida, cuyo nombre glorioso cantan las Musas P XIII 787 P XII 257 P XXI 19

ὕμνησά σου τὸ αὐθεντικὸν ὄνομα καὶ ἅγιον, κύριε, ἔνδοξε, κοσμοκράτωρ
he alabado con himnos tu nombre auténtico y sagrado, señor, glorioso, señor del cosmos P XIII 638

b.β su poder

ὠδικῷ ὕμνῳ ὑμνῶ σου τὸ ἅγιον κράτος
con un himno cantado alabo tu sagrado poder P XIII 628

ὑμνέω ὕμνος

- Iwith acc. to sing, laud, sing of, Lat. canere, c. acc., Hes., Trag.:—also in Prose, to celebrate, commemorate, Hdt., Xen.;—c. dupl. acc., ἃ τὴν πόλιν ὕμνησα the points wherein I praised our city, Thuc.:—Pass. to be sung of, Ἀργεῖοι ὑμνέαται (Ionic for -ηνται) have been praised, Hdt.; ὑμνηθήσεται πόλις Eur.; αἱ ὑμνούμεναι φιλίαι the famous friendships, Arist.
- - 2c. acc. cogn. to sing, Aesch., Eur.
- IIto tell over and over and over again, to repeat, recite, rehearse, Lat. decantare, Plat.; ὑμνήσεις κακά wilt sing continually of thy ills, Soph.; τὰν ἐμὰν ὑμνεῦσαι (Ionic for -οῦσαι) ἀπιστοσύναν ever singing of my want of faith, Eur.:—Pass., βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα few words, but such as oft repeated, Soph.
- IIIintr. to sing, chant, Thuc., Xen.
- - 2in a pass. sense, φῆμαι ὑμνήσουσι περὶ τὰ ὦτα will ring in their ears, Plat. [In Eur. sometimes υ.

Menu

Word wheel

ὑμνέω

Saved

Recent