ὑπερπαθέω
ὑπερπαθέω, to be grievously distressed
ὑπερπᾰθ-έω,
- to be grievously distressed, ὑπερπαθήσασʼ E. Ph. 1456; ὑπερεπάθησε J. AJ 7.2.1.
ὑπερπαθέω-ῶ [ᾰ] être extrêmement affecté, Eur. Ph. 1456 ; Jos. A.J. 7, 2, 1, etc.
Étym. ὑπερπαθής.
ὑπερπαθέω, übermäßig leiden, betrübt sein, aor., Eur. Phoen. 1478 ; Hesych.
ὑπερπαθέω
fut. ήσω
- to be grievously distressed, ὑπερπαθήσασʼ Eur. from ὑπερπᾰθής