ὑπέροφρυς
ὑπέροφρυς, supercilious
ὑπέροφρυς, υ,
- supercilious, prob. in Ps.-Phoc. 59, cf. Hsch., Phot., Suid.
ὑπέρ·οφρυς, υς, υ, gén. υος, qui lève les sourcils, p. suite qui regarde d’un air hautain, Hypér. (Suid.).
Étym. ὑ. ὀφρύς.
ὑπέροφρυς, υος, mit aus Stolz in die Höhe gezogenen Augenbrauen, hochmütig, Sp., vgl. VLL.