ὑποδεικτέος
ὑποδεικτέος, to be traced out
ὑποδεικ-τέος, α, ον,
- to be pointed out, Plb. 3.36.5.
- II ὑποδεικτέον, one must point out, indicate, Sor. 1.53, S.E. M. 7.167, Aët. 9.38.
ὑποδεικτέος, α, ον, vb. du préc. Pol. 3, 36, 5 ; au neutre, Sext. M. 7, 167.
ὑποδεικτέος
verb. adj. from ὑποδείκνῡμι
ὑποδεικτέος, η, ον,
- to be traced out, Polyb.