ὠκύπλανος
ὠκύπλανος, quick-wandering
ὠκῠ-πλᾰνος, ον,
- quick-wandering, ὠ. πτερύγων ῥιπαῖς E. Fr. 594.4 (anap., = Critias 18.4 D.).
ὠκύ·πλανος, ος, ον [ᾰ] qui hâte sa course errante, Eur. fr. 597.
Étym. ὠ. πλάνη.
ὠκύπλανος, schnell umherirrend, Eur. frg. Pirith. 3.