ῥαιστήρ

ῥαισ-τήρ, ῆρος, ὁ and ἡ, (ῥαίω)

• smasher, i.e. hammer, Il. 18.477 (fem.), A. Pr. 56, Call. Dian. 59; masc. in AP 6.117 (Pancrat.); με χρύσειον ἀπὸ ῥαιστῆρος στήσητε set up a statue of me in beaten gold, ib. 7.5:—found in late Prose, Iamb. in Nic. p.121 P. (pl.).
• • • 2 generally, destroyer, δαλὸς ῥ. μεγάρων Opp. H. 5.120.

ῥαιστήρ, ὁ, eigtl. der Schlagende, Zertrümmernde (s. ῥαίω), = ῥαιστής ; δαλὸν μεγάρων ῥαιστῆρα, Opp. Hal. 5.120 ; – der Hammer, Il. 18.477, wo es fem. ist ; ῥαιστῆρι θεῖνε, Aesch. Prom. 56 ; οὐδʼ εἴ με χρύσειον ἀπὸ ῥαιστῆρος στήσοιτε, Alc. Mit. 6 (VII.5), mit dem Hammer gearbeitet ; Plut. Symp. 3.6.4.

ῥαιστήρ

-ῆρος, ἡ

[ῥαίω.]

A smith’s hammer : γέντο ῥαιστῆρα κρατερήν Il. 18.477.

ῥαιστήρ , ῆρος (ῥαίω): hammer, Il. 18.477†.

ῥαιστήρ ῥαίω

• a hammer, Il., Aesch.