ῥῆγμα
ῥῆγμα, a breakage, fracture
ῥῆγ-μα, ατος, τό, (ῥήγνυμι)
- breakage, fracture, joined with σπάσμα, Hp. Aër. 4, cf. D. 18.198, Dsc. 3.74; with στρέμμα (a strain), D. 2.21, 11.14.
- 2 laceration, rupture, Gal. 10.160, 18(2).882, cf. Arist. HA 635a4.
- 3 rent, tear, in clothes, Archipp. 38.
- 4 cleft, chasm, ῥ. τῆς γῆς Arist. HA 628b29; chink, ἐν τοίχοις Plb. 13.6.8; breach in a dyke, PLond. 1.131r. 45, 60 (i A.D.).
- II lesion or rupture of tissue, ὅταν ὑπὸ βίης διαστέωσιν αἱ σάρκες ἀπʼ ἀλλήλων Hp. Flat. 11, cf. Gal. 1.238, 10.232; esp. of lung, Hp. Loc.Hom. 14, Morb. 1.20:hence ῥηγματίας
ῥῆγμα, ατος (τὸ) rupture, d’où :
1 fracture, joint à στρέμμα, Dém. 24, 6 ; 156, 1, etc. ||
2 déchirure, Arstt. H.A. 10, 2, 5 ; particul. déchirure d’un vêtement, Archipp. (Com. fr. 2, 725) ; déchirure du sol, Arstt. H.A. 9, 41, 16 ; brèche dans un mur, Pol. 13, 6, 8 ||
3 abcès, Hpc. 479, 55.
Étym. ῥήγνυμι.
1. geneesk. scheur(ing), breuk:
2. later Gr. instorting, ruïne:
ῥῆγμα, τό, Riß, Bruch, Spalte, Ritze, Kluft ; καὶ στρέμμα, Dem. 2.21 ; καὶ σπάσματα, 18.198, wie die alten Wunden aufbrechen ; ῥήγματα ποιοῦντες ἐν τοῖς τοίχοις, Pol. 13.6.8 ; γῆς, Arist. H.A. 9.41 ; in B.A. 300 erkl. ἡ κατὰ τὸ μῆκος τοῦ τραύματος οὐλή, u. so oft bei Medic.
Strong 4485
1. cl. (and so in LXX), a fracture; then by meton., that which is torn.
2. In NT, ruin: Lk 6:49.†
ῥῆγμα, ατος, τό,
ῥήγνυμι
- a breakage, fracture, Dem.