ῥηκτικός
ῥηκτικός, apt to burst
ῥηκ-τικός, ή, όν,
- apt to burst, τὸ ψυχρὸν φλεβῶν ῥηκτικόν Hp. Epid. 6.3.6.
- 2 causing abscesses to break, Aët. 15.17.
ῥηκτικός, ή, όν, qui a la force de briser, Hpc. 1175b.
Étym. ῥηκτός.
ῥηκτικός, zum Zerreißen, Zerbrechen gehörig, geschickt, Hippocr.