ῥηΐτερος
ῥηΐτερος, ῥηΐων, v. ῥᾴδιος.
ῥηΐτερος, ep. Kompar. zu ῥᾴδιος.
ῥηΐτερος
[comp. fr. ῥεῖα.]
Easier.
With complementary infin. : ῥηΐτεροι πολεμίζειν (to fight with) Il. 18.258. Cf. Il. 24.243.