δαίτηθεν
δαίτηθεν, from a feast
δαίτηθεν, Adv.
- from a feast, Od. 10.216, Theoc. 17.28.
adv. de un banquete
ὡς ὅτ' ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνες δ. ἰόντα σαίνωσι
ἐπεὶ δ. ἴοι
δαίτηθεν, adv. en sortant d’un repas, Od. 10, 216 ; Thcr. Idyl. 17, 28.
Étym. δαίτη, -θεν.
δαίτηθεν, vom Mahle her, Od. 10.216, ἅπαξ εἰρημ.; – Theocr. 17.28.
δαίτηθεν
[δαίτη + -θεν 1.]
From, leaving, a meal: δαίτηθεν ἰόντα Od. 10.216.
δαίτηθεν
δαίς
- from a feast, Od., Theocr.