δουρίκτητος

δουρίκτητος, = δορίκτητος, auch δουρικτητός betont ; Homer einmal, Il. 9.343 δουρικτητήν περ ἐοῦσαν, eine Sklavin ; vgl. Scholl. Herodian. u. Apoll. Lex. Hom. p. 59.30.