δουρικλυτός
δουρῐ-κλῠτός, ον, = foreg., Il. 2.645, Od. 15.544, Archil. 3: dat. pl. δουρικλύτοις (sic) A. Pers. 85 (lyr.).
famoso por su lanza epít. de héroes homéricos Il.2.645, Od.15.544, etc.,
δεσπόται Εὐβοίης δουρικλυτοί
δουρικλυτοῖς ἀνδράσι
αἰζηοῦ ποθέων δουρικλυτοῦ
ἔλλοψ
δουρι·κλυτός, οῦ [ῐῠ] c. le préc. Il. 2, 645 ; Od. 15, 544, etc. ; Archil. (Plut. Thes. 5) ; Eschl. Pers. 85 (accentué δουρικλύτοις).
Étym. δόρυ, κλυτός.
δουρικλυτός, speerberühmt ; bei Homer öfters von Kriegshelden, z.B. Il. 11.401, Od. 15.544 ; Apoll. Lex.Hom. p. 60.1 Δουρικλυτός, ἀπὸ μέρους, κατὰ τὰς μάχας κλυτός ; man könnte auch daran denken, getrennt δουρὶ κλυτός zu schreiben, s. Scholl. Herodian. Il. 10.109 ; vgl. noch δουρικλειτός ; – Archil. frg. 50 ; ἄνδρες Aesch. Pers. 85. wo δουρικλύτοις ἀνδράσι akzentuiert wird ; vgl. Buttmann Lexil. II p. 254.
δουρικλυτός
[as δουρικλειτός. + κλυτός.]
= δουρικλειτός.
Epithet of Idomeneus Il. 2.645, 650, Il. 5.45, Il. 13.210, 467, 476.– Of Tlepolemus Il. 2.657.
Of Meges Il. 5.72.
Of Diomedes Il. 11.368.– Of Odysseus Il. 11.396, 401, 661 = Il. 16.26.
Of the Lesser Aias Il. 14.446.
Of Automedon Il. 16.472.
Of Meriones Il. 16.619.
Of Achilles Il. 21.233.
Of Peiraeus Od. 15.544, Od. 17.71.