δυσσεβέω
δυσσεβέω, to think or act ungodly
Could not find δυσσεβῶν in Logeion dictionaries.
δυσσεβῶν Verb: present active participle masculine nominative singular, Verb: present active participle masculine vocative singular of δυσσεβέω
δυσσεβῶν Adjective: masculine genitive plural, Adjective: feminine genitive plural, Adjective: neuter genitive plural of δυσσεβής
- to be ungodly, S. Tr. 1245; οἱ δυσσεβοῦντες A. Eu. 910, E. Med. 755.
1 actuar impíamente, ser impío
δυσσεβοῦντα τῶν ἐναντίων κρατεῖν
ἃ τοῖσι δυσσεβοῦσι γίγνεται βροτῶν
δυσσεβεῖν ἔμοιγε δοκέουσι καὶ θεοὺς οὔτ' εἶναι νομίζειν
ὁ δυσσεβῶν
πρὸς μοιχείαν δὲ ὁρμῶν δυσσεβεῖ
δυσσεβοῦντες καὶ παρανομοῦντες
• c. εἰς y ac.
εἰς ἀδελφοὺς δυσσεβεῖν
ser impío para con los hermanos
2 c. ac. int. hablar irreverentemente, predicar doctrinas impías
τὰ ὅμοια πείσονται οἱ τὰ ὅμοια δυσσεβήσαντες
ἄλλα δὲ τοιουτότροπά φησιν αὐτὸν δυσσεβῆσαι
ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ
hemos procedido al examen de cuantas impiedades han sido expuestas por él
- to think or act ungodly, Trag. from δυσσεβής