καταβιόω
καταβιόω, to bring life to an end
Could not find καταβιώσαντος in Logeion dictionaries.
καταβιώσαντος aorist active participle masculine genitive singular, aorist active participle neuter genitive singular of καταβιόω
καταβῐ-όω, aor. κατεβίων Pl. Prt. 355a, later κατεβίωσα Plb. 12.28.6, Plu. Dem. 24:—
- pass oneʼs life, τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον Pl. l.c., cf. R. 578c, Ph. 1.627: c. part., κ. ξενιτεύων, σοφιστεύων, Plb. l.c., Plu. l.c.; κ. διώξαντες ἕτερον ἢ καὶ φυγόντες ὑφʼ ἑτέρου Phld. Rh. 2.166 S.; κ. γεωργοῦντες Str. 13.4.10.
- 2 bring oneʼs life to an end, die, λέγεται ἄρτιος καταβιῶναι καὶ τὰς αἰσθήσεις ἡβῶν Philostr. VS 1.9.3.
*κατα·βιόω-ῶ (f. καταβιώσομαι, ao. 1 κατεβίωσα, ao. 2 κατεβίων) vivre jusqu’au bout : βίον, Plat. Prot. 355a, Rsp. 578c, passer sa vie ; abs. Pol. 12, 28, 6 ; Plut. Dem. 24.
καταβιόω, (βιόω), verleben, das Leben hinbringen ; τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον ἄνευ λυπῶν Plat. Prot. 355a, öfter ; Sp., περὶ Ῥόδον σοφιστεύων κατεβίωσε Plut. Dem. 24 ; ἐν τοῖς οἰκείοις καταβιῶναι Hdn. 1.15.8. Bei Luc. Ver. H. 1.12 ist καταβιώσεσθε richtige Lesart für καταβιώσετε.
καταβιόω
fut. ώσομαι
aor2 κατεβίων
later aor1 -εβίωσα
- to bring life to an end, Plat.