κυμαίνω
κυμαίνω, to rise in waves
Could not find κυμαῖνον in Logeion dictionaries.
κυμαῖνον present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of κυμαίνω
κῡμ-αίνω, fut. κυμᾰνῶ Xuthus ap. Arist. Ph. 216b25: aor. ἐκύμηνα Arr. An. 2.10.3: aor. 1 Pass. ἐκυμάνθην Plu. Ant. 65: (κῦμα):—
- rise in waves, swell, ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα over the billowy sea, Il. 14.229, cf. Od. 4.425, 570, etc.; of a pot, boil, Call. Fr.anon. 41; κ. ἄνω καὶ κάτω Pl. Phd. 112b; κυμανεῖ τὸ ὅλον Xuthus l.c.; κ. τῇ πορείᾳ undulate, of caterpillars, Arist. HA 551b7; τὰ ἄποδα . . κυμαίνοντα προέρχεται Id. IA 709a24; of a line of soldiers, Plu. Pomp. 69, cf. Arr. An. l.c.
- 2 metaph., of restless passion, swell, seethe, κυμαίνοντʼ ἔπη A. Th. 443; ἄνθος ἥβας κυμαίνει Pi. P. 4.158; αἱ ψυχαὶ κ. μειζόνως, with passion, Pl. Lg. 930a; κ. ἐκ τῆς ἐπιθυμίας Ael. NA 7.15; ἐς τὴν ὁμιλίαν ib. 15.9.
- 3 trans., toss on the waves, τὸ δέπας Pherecyd. 18 (a) J.; agitate, τὴν θάλατταν Luc. DMar. 7.1; οἴστρῳ κ. θεούς APl. 16.196 (Alc. Mess.):—Pass., to be agitated, τὸ πέλαγος κ. Hp. Flat. 3, Plu. Ant. l.c., cf. Opp. H. 4.676; πόθῳ Pi. Fr. 123.3; vibrate, Nicom. Harm. 3.
- II (κῦμα II) to swell, to be pregnant, κ. γαστέρα Opp. C. 1.359; κύστιδα ib. 4.443; μαζοὶ . . γάλα -ουσι Marc.Sid. 91:—Med., Σεμέλης κυμαίνετο γαστήρ Nonn. D. 8.7.
κυμαίνω (f. ανῶ, ao. ἐκύμανα [μᾱ], pf. inus.) [ῡ]
A intr. :
I s’enfler, se soulever, en parl. de la mer, Il. 14, 229 ; Od. 4, 425, etc. ||
II p. anal. :
1 être agité comme des vagues houleuses, en parl. d’une armée, Plut. Pomp. 69 ||
2 p. assimilat. au mouvement des vagues, onduler, en parl. de la marche de la chenille ou de certains insectes, Arstt. H.A. 5, 19, 9, etc. ||
3 être gonflé de sève, être dans sa force, en parl. de la fleur de la jeunesse, Pd. P. 4, 158 ||
4 se gonfler (de désir, de colère, de haine, etc.) en parl. de l’âme, Plat. Leg. 930a ; El. N.A. 7, 15 ; d’où être impétueux, violent, en parl. de l’ardeur d’un combat, Plut. Per. 29 ; de paroles, Eschl. Sept. 443 ||
III être enceinte, grosse, avec l’acc. γαστέρα, Opp. C. 1, 358 ; au pass. avec γαστήρ pour sujet, Nonn. D. 8, 7 ||
B tr. enfler, soulever, en parl. de la mer, Luc. D. mar. 7, 1 ; au pass. être soulevé, agité, Plut. Ant. 65 ; fig. soulever la colère, exciter le désir, A. Pl. 196 ; au pass. Pd. (Ath. 564e).
Étym. κῦμα.
1. golven, deinen:
2. overdr. opzwellen,
κυμαίνω, [ῡ], wallen, wogen, Wellen schlagen ; πόντος κυμαίνων Il. 14.229, Od. 4.425 u. öfter ; κυμαίνει τὸ ὑγρὸν ἄνω καὶ κάτω Plat. Phaed. 112b ; Sp. auch trans., θάλατταν, in Wellen aufregen, Luc. D.Mar. 7.1 ; u. pass., μεγάλῳ πνεύματι κυμανθὲν τὸ πέλαγος, das in Wogen aufgeregte Meer, Plut. Anton. 66. – Oft übertr. von leidenschaftlichen Gemütszuständen, aufwallen, aufbrausen ; ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται Pind. frg. 88 ; vgl. οἴστρῳ θεοὺς κυμήνας Alcaeus 11 (Plan. 196); Pind. sagt auch σὸν ἄνθος ἥβας ἄρτι κυμαίνει, die Jugendblüte schäumt, wallt auf, P. 4.158 ; πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντʼ ἔπη, gleichsam eine Flut von Worten, Aesch. Spt. 425 ; κυμαίνουσα ἐκ τῆς ἐπιθυμίας Ael. H.A. 7.15, öfter ; vom Haß, Plat. Legg. XI.930a. – Anschwellen, κυμαίνετο γαστήρ Nonn. D. 8.7 ; vgl. Opp. C. 1.358 ; κυστίδα, eine volle Blase haben, 4.443 ; – vom Heere, aus der geraden Linie herauskommen, Plut. Pomp. 69, Arr. An. 2.10.4.
κυμαίνω
[κῦμα.]
Of the sea, to swell or surge : πόντον κυμαίνοντα Il. 14.229 : Od. 4.425, 510, 570 = Od. 11.253, Od. 5.352.
κῡμαίνω act.,
- 1swell into bloom intrans., met. “σὸν δʼ ἄνθος ἥβας ἄρτι κυμαίνει” P. 4.158 med., of people under emotional stress, ὃς μὴ πόθῳ κυμαίνεται is not swollen with longing fr. 123. 4.
κυμαίνω : only part., πόντον κῡμαίνοντα, billowy deep. (Od.)
κυμαίνω
κῡμαίνω,
κῦμα
- 1to rise in waves or billows, to swell, Hom., Plat.
- 2metaph. of passion, to swell, seethe, Pind., Aesch.
- 3trans. to agitate, Luc., Anth.:—Pass., Plut.