μεμψίμοιρος
μεμψίμοιρος, complaining of one’s fate, repining, querulous
Could not find μεμψίμοιρον in Logeion dictionaries.
μεμψίμοιρον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of μεμψίμοιρος
μεμψῐ-μοιρος, ον,
- faultfinding, criticizing, querulous, Isoc. 12.8, Thphr. Char. 17.2, Phld. Lib. p.42 O., Ep.Jud. 16, Luc. Tim. 13, etc.; τὸ μ. Plu. Adul. 2.50b: Comp., γυνὴ ἀνδρὸς -ότερον Arist. HA 608b10.
μεμψί·μοιρος, ος, ον [ῐ] qui se plaint de son sort, Isocr. 234c ; Luc. Tim. 13, etc. ||
Cp. -ότερος, Arstt. H.A. 9, 1, 7.
Étym. μέμφομαι, μοῖρα.
μεμψίμοιρος, der über sein Schicksal klagt, mit seinem Lose nicht zufrieden ist, der immer klagt, verdrießlich ist ; vom Alter Isocr. 12.8 δυσάρεστον, μικρολόγον, μεμψίμοιρον, ὥστε πολλάκις ἤδη τὴν φύσιν τὴν ἐμαυτοῦ κατεμεμψάμην ; Sp. oft, wie Luc. bis accus. 2, Tim. 13. Eine Komödie des Antidotus hieß ἡ μ., Ath. XIV.656e.
• Adv ., Poll. 3.139.
• Adv ., Poll. 3.139.
Strong 3202
*
complaining of one's fate, querulous: Ju 16.†
μεμψίμοιρος
μεμψί-μοιρος, ον
μοῖρα
- complaining of oneʼs fate, repining, querulous, Isocr., Luc.