μεμψιμοιρέω
μεμψιμοιρέω, to complain of fate
Could not find μεμψιμοιροῦν in Logeion dictionaries.
μεμψιμοιροῦν present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of μεμψιμοιρέω
μεμψῐ-μοιρέω,
- grumble, complain of, τινι Plb. 18.8.3, D.S. 17.77; τισὶν ἐπί τινι Plb. 18.48.7; περί τινος D.S. 17.79; ὅτι . . Luc. Sacr. 1.
- II blame, bear a grudge against, [τινὶ] οὐδέν Decr. ap. D. 18.74, cf. Plu. CG 8.
μεμψιμοιρέω-ῶ [ῐ]
1 se plaindre de son sort : ὅτι, Luc. Sacr. 1, en ce que ||
2 adresser des reproches : τινι, DS. 17, 77, à qqn ; τινί τι, Dém. 249, 25 ou τινι περί τινος, DS. 17, 79 ; ou τινι ἐπί τινι, Pol. 18, 31, 7, se plaindre à qqn de qqn ou de qqe ch. ; avec un seul. rég. : ἐπί τινι, Pol. 23, 13, 8, se plaindre de qqe ch.
Étym. μεμψίμοιρος.
μεμψιμοιρέω, sich über sein Schicksal beklagen, unzufrieden sein, übh. sich beklagen, Luc. Iov. Trag. 40 ; auch τινί τι, Einem Etwas vorwerfen, ὅτι οὐ μεμψιμοιρεῖ αὐτῷ ὁ δῆμος οὐδέν, Dem. 18.74, in einem Psephisma ; Sp., wie DS. – Adj. verb. μεμψιμοιρητέον, Pol. 4.60.9.
μεμψιμοιρέω
μεμψῐμοιρέω,
fut. -ήσω
- Ito complain of fate, Luc.
- IIto impute as blameworthy, τί τινι ap. Dem.