συμβατικός
συμβατικός, tending to agreement, conciliatory
Could not find ξυμβατικὸν in Logeion dictionaries.
ξυμβατικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of συμβατικός
συμβᾰτ-ικός, ή, όν, (συμβαίνω II)
- tending or leading to agreement, disposed thereto, λόγοι Th. 6.103; οὐδὲν πράξαντες ξ. having effected nothing towards an agreement, Id. 8.91, cf. 71. Adv., -κῶς ἔχειν to be disposed for agreement, Plu. Flam. 5, etc.
- 2 convenient, ἔφοδοι Ptol. Tetr. 117.
συμβατικός, ή, όν [ᾰ] propre à concilier, conciliant, Thc. 6, 103 ; 8, 91 ; Pol. 17, 9, 4.
Étym. συμβατός.
συμβατικός, ή, όν, zur Uebereinkunft, Vereinigung, Versöhnung gehörig, dazu führend, λόγοι, Thuc. 6.103 ; οὐδὲν ξυμβατικὸν ἀπεκρίνατο, 8.71, 91 ; vgl. Plut. Aem. 6, Camill. 28 ; διάθεσις, Pol. 17.9.4 ; συμβατικῶς ἔχειν, Plut. Flamin. 5.
συμβατικός
συμβᾰτικός, ή, όν
συμβαίνω II
- tending to agreement, conciliatory, ξυμβ. λόγοι Thuc.; οὐδὲν πράξαντες ξυμβατικόν having effected nothing towards an agreement, Thuc.:—adv., -κῶς ἔχειν to be inclined to agreement, Plut.