προπροκυλίνδω

προπροκυλίνδω

[προ- 1 (doubled) (2) (4) + κυλίνδω.]

• • 1

    In pass., of a wanderer, to be rolled on and on, be tossed ever onwards: δεῦρʼ ἵκετο προπροκυλινδόμενος Od. 17.525.

  • 2

    In mid., to grovel before the face of.

    With genit.: πατρὸς Διός Il. 22.221 (the genit. app. depending on one προ- (προ- 2), the other προ- strengthening the vb. (προ- 4)).