προποτισμός
προποτ-ισμός, ὁ, = foreg., Dsc. 2.160 (pl.), Heraclid.Tar. ap. Gal. 11.795 (pl.), Archig. ap.eund. 8.153, Hippiatr. 4.
προποτισμός, οῦ (ὁ)
1 action de faire boire auparavant, Diosc. 2, 180 ||
2 breuvage ou potion qu’on prend d’avance ou par précaution. Gal. 13, 144.
Étym. προποτίζω.
προποτισμός, ὁ, das Trinken, Eingeben eines Trankes, bes. vom Arzte, Sp.