πτόα
πτόα, abject fear, terror
πτόα, v. πτοία.
πτόα, poét. πτοία, ας (ἡ)
1 épouvante, effroi, T. Locr. 103b, etc. ; au plur. Pol. 1, 39, 14, etc. ; Plut. M. 83d ||
2 transport de passion, El. N.A. 10, 27 ; Porph. Abst. 1, 54, p. 93 ||
➳ Ion. et épq. πτοίη, Opp. H. 3, 431 ; Nic. Al. 212.
πτόα, ἡ, auch πτοία, Scheu, Furcht u. dadurch bewirkte Flucht. – Auch jede durch heftige Leidenschaft erregte Unruhe, bes. heftige Liebe, Sp. S. unten πτοία.
πτόα, or πτοία, ἡ,
- abject fear, terror, Polyb.