σιδηρίτης
σιδηρίτης, of iron
σῐδηρ-ίτης [ῑτ], ου, ὁ, fem. σῐδηρ-ῖτις, ιδος: Dor. σῐδᾱρίτας, α, ὁ:—
- of iron, σ. πόλεμος iron war, Pi. N. 5.19; σ. τέχνη the smithʼs art, Eup. 263; σ. πέτρα rock with iron ore in it, D.S. 5.13; σ. γῆ Arist. Fr. 326 ed. Berol., Poll. 3.87.
- 2 σιδηρῖτις, with or without λίθος, loadstone, Phld. Sign. 9, Str. 15.1.38, Plu. QPlat. 2.1005c, etc.
- 3 a precious stone, Plin. HN 37.58, al.; used as remedy for snake-bite, Orph. L. 361, 390, 419.
- II σιδηρῖτις, ἡ, ironwort, Sideritis romana, Dsc. 4.33, Plin. HN 25.43, Aret. CD 2.12; also σ. πόα Hsch.; βοτάνη ἡ σ. J. AJ 3.7.6, Gal. 12.885.
- 2 also applied by Dsc. to burnet, Poterium Sanguisorba, 4.34; Cretan fig-wort, Scrophularia lucida, ib. 35; Achilles’ woundwort, Achillea tomentosa, ib. 36.
- 3 = ἑλξίνη, ib. 85.
- 4 = χαμαίπιτυς, Id. 3.158.
- 5 = περιστερεὼν ὕπτιος, Ps.-Dsc. 4.60.
σιδηρίτης, ου [ῐῑ] adj. m. de fer : λίθος, Orph. Lith. 355, 384, 413, pierre de fer, aimant ; fig. en parl. de guerre, Pd. N. 5, 35 ||
➳ Dor. σιδαρίτας [ᾱᾱ] Pd. l. c.
Étym. σίδηρος.
σιδηρίτης, ὁ, fem. σιδηρῖτις, von Eisen, mit Eisen, πόλεμος, Pind. N. 5.19 ; dem Eisen ähnlich, λίθος, Eisen-, Magnetstein, Strab. XV ; Plut. Symp. 2.7, Is. et Os. 62 u. A.; – σιδηρῖτις τέχνα, Schmiedekunst, Eupol. bei Poll. 7.106. – Als subst., ἡ, Eisenkraut, Diosc.
σιδηρίτης
σῐ_δηρίτης, ου, ὁ,
- 1of iron, σ. πόλεμος iron war, Pind.
- 2ἡ σιδηρῖτις λίθος the loadstone, Strab.