συμβιόω
συμβιόω, to live with
Could not find συμβιοῦντος in Logeion dictionaries.
συμβιοῦντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of συμβιόω
συμβῐ-όω, fut. -βιώσομαι: pf. -βεβίωκα: aor. -εβίων, inf. -βιῶναι, but also aor. 1 -βιῶσαι Thphr. HP 2.1.2, D.S. 4.54, Sor. 2.89:—
- live with, τινι Isoc. 15.97; μετά τινος Arist. MM 1212b31; πρός τινα (v. συμβιωτέον) ; ἥδιστος συμβιῶναι Isoc. Ep. 4.4; χείρους πρὸς τὸ συμβιοῦν Arist. EN 1126a31; ὡς κοινῇ συμβιωσόμενοι Pl. Smp. 181d; of a husband, Wilcken Chr. 122.3 (i A.D.); of a concubine, BGU 614.3 (iii A.D.); of a wedded pair, as opp. to mere cohabitation (συνοικεῖν), Plu. Coniug. 2.142f, cf. BGU 251.4 (i A.D.), etc.
- 2 of plants, [ἐλάαν φασὶ] πρὸς κιττὸν σ. Thphr. l.c.
- 3 metaph., σ. τῷ φρονεῖν Clearch. 15; ἀγαθῇ τύχῃ D. 18.266; χαρὰ σ. τινί Plu. Suav. 2.1099f; σ. μέσφι θανάτου, of a disease, Aret. SD 1.4.
συμ·βιόω-ῶ, vivre ensemble ou avec, abs. Plat. Conv. 181d ; Arstt. Nic. 4, 11, 12 ; fig. vivre avec (la sagesse, le bonheur, etc.) dat. Dém. 315, 18 ; Plut. M. 1099f ; Cléarq. (Ath. 548d) ; avec le dat. Isocr. Antid. § 97 ; Dém. 313, 5 ; ou μετά et le gén. Arstt. M. mor. 2, 15, 9 ; ou πρός et l’acc. en parl. de plantes, Th. H.P. 2, 12.
συμβιόω, (βιόω), mit, zugleich, zusammen leben, ὡς κοινῇ συμβιωσόμενοι, Plat. Symp. 181d ; Arist. eth. 4.11, Pol. 10.25.2 u. öfter, u. Folgde.
συμβιόω
fut. -βιώσομαι
perf. -βεβίωκα
aor2 -εβίων
inf. -βιῶναι
- to live with another, c. dat., Dem.; in pl. to live together, ὡς κοινῇ συμβιωσόμενοι Plat.