φυτευτέον
φυτευτέον, one must plant
φῠτ-ευτέον,
- one must plant, Gp. 3.3.2: neut. pl. φυτευτέα Poll. 1.226.
φυτευτέον [ῠ] vb. de φυτεύω, Geop. 3, 3, 2.
φυτευτέον, one must plant