ἀδιάδοχος
ἀδιάδοχος, without successor, perpetual
ἀδιά-δοχος, ον,
- without successor, perpetual, βουλή Sch. Aeschin. 3.2.
1 que no tiene sucesión, perpetuo Sch.Aeschin.3.2D.
• de Dios perpetuo, eterno Gr.Naz.M.36.609B,
ἡ ἀ. βασιλεία
el reino eterno
2 que no tiene sucesión, final Origenes Apoc.14 (p.27.13).
ἀ·διάδοχος, ος, ον, sans successeur, continu, Naz. 2, 609 Migne.
Étym. ἀ, διαδέχομαι.
ἀδιάδοχος, ohne Nachfolger, ununterbrochen, Sp.