ἀδιάζευκτος
ἀδιάζευκτος, not disjoined, inseparable
ἀδιά-ζευκτος, ον,
- not disjoined, inseparable, Corn. ND 14, Iamb. in Nic. pp. 15, 107P.; ἕνωσις Procl. in Prm. p.521 S.; indistinguishable, Phld. D. 1.19.
1 inseparable
ἀρεταί
ἕνωσις
2 indistinguible
ἀδιάζευκτοι ἀλλήλων
ἀ·διάζευκτος, ος, ον, qu’on ne peut disjoindre, Corn. 14 ; Procl. Plat. Parm. 603 Stallb.
Étym. ἀ, διαζεύγνυμι.
ἀδιάζευκτος, nicht getrennt, Sp.