ἀνάλκεια

ἀνάλκ-εια, ἡ,

• want of strength, feebleness, cowardice, ἀναλκείῃσι δαμέντες Il. 6.74, 17.320:—also in sg., ὤ μοι ἀναλκείης Thgn. 891.

ἀνάλκεια, ἡ, Kraftlosigkeit, Schwäche, bei Hom. nur im plur., Feigheit, ἀναλκείῃσι δαμέντες, Il. 6.74, 17.320, 337 ; Theogn. 887 ; ἀναλκείην ἐλάφων εἷλον, die feigen Hirsche, Opp. H. 4.587 ; die andere Lesart ἀναλκείην ἔλαφον würde zur Annahme eines adj. ἀνάλκειος nötigen.

ἀνάλκεια From ἄναλκις

• want of strength, feebleness, Epic dat. pl. ἀναλκείησι Il.; sg. ἀναλκίη with ῑ] Theogn.