ἀναλλοίωτος
ἀναλλοίωτος, unchangeable
ἀναλλοίωτος, ον,
- unchangeable, Arist. Metaph. 1073a11, Cael. 270a14; ἀ. τὴν φωνήν D.L. 4.17; κάλλος Ph. 1.649; of undigested food, Gal. 6.575; ἀ. ὕλη Stoic. 2.114; not permitting change, Thphr. CP 6.10.1.
I
1 no transformado, no digerido
2 inalterable, inmutable
τὸ πᾶν
ἡ οὐσία
τὸ ... κύκλῳ σῶμα φερόμενον
ὕλη
κάλλος
τὴν φωνήν
τὸ γεννᾶν
σκοπῷ ἀναλλοιώτῳ
3 que mantiene inalterable
τὸ δ' ἁλμυρὸν ... ἀσαπὲς καὶ ἀναλλοίωτον
la salinidad (para las plantas) evita la putrefacción y las conserva
II adv. -ως sin cambio Cyr.Al.Nest.1.3 p.22.
ἀν·αλλοίωτος, ος, ον, invariable, immuable, Arstt. Metaph. 11, 7, 13 ; Cæl. 1, 3, 9, Plut. M. 1025c ; DL. 4, 17.
Étym. ἀν-, ἀλλοιόω.
ἀναλλοίωτος, unveränderlich, Plut. an. procr. 25.
• Adv. ἀναλλοιώτως , Diog.L.
• Adv. ἀναλλοιώτως , Diog.L.