Logeion | ἀταρτηρός

ἀταρτ-ηρός, όν,

mischievous, baneful, ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Il. 1.223; of a person, Μέντορ ἀταρτηρέ Od. 2.243; γενέθλη Hes. Th. 610; στόμα Πόντου Theoc. 22.28; of wild beasts, Q.S. 4.223, 12.40.

I injurioso ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν ... προσέειπε Il.1.223

• malvado, funesto, terrible Μέντορ ἀταρτηρέ Od.2.243, γενέθλη Hes.Th.610, τύραννος Opp.C.4.303, cf. H.5.523, στόμα Πόντου Theoc.22.28, Ἀθάμαντος δόμοι Opp.C.4.240, λάμνη Opp.H.1.370, νύγματα Opp.H.2.461, νοῦσος Opp.H.2.630, Orph.L.51, 345, θήρεα Q.S.4.223, νόημα Q.S.1.424, πόλεμος Q.S.1.520.

II adv. -ῶς

1 terriblemente ἐμάχοντο Q.S.6.360.

2 arrogantemente πάντας δ' ηἰθέους Eudoc.Cypr.1.1, cf. 52B.

ἀ·ταρτηρός, ά, όν [ᾰτ] funeste, malfaisant, en parl. de choses (paroles, mal, etc.) Il. 1, 223 ; Hés. Th. 610 ; Thcr. Opp. etc. ; rar. en parl. de pers. Od. 2, 243, ou d’animaux, Q. Sm. 4, 223 ||

➳ Fem. ion. -ή, Opp. H. 1, 370 ; 2, 630.

Étym. Étymol. inconnue.

ἀταρτηρός -ά -όν kwaadaardig, wreed.

ἀταρτηρός, (verstärkte Form von ἀτηρός), der ἄτη angehörig, unterworfen, verblendet, maßlos ; verderblich, feindselig ; Hom. Il. 1.223 Πηλείδης δʼ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Ἀτρείδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο. »οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματʼ ἔχων, κραδίην δʼ ἐλάφοιο« κ.τ.ε,: mit maßlosen Worten ; Od. 2.243 Μέντορ ἀταρτηρέ, φρένας ἠλεέ, ποῖον ἔειπες : ἀταρτηρέ und φρένας ἠλεέ stehn παραλλήλως, = du Verblendeter. – Hes. Th. 610 ἀταρτηροῖο γενέθλης ; στόμα πόντου Theocr. 22.28 ; Qu.Sm. 4.222.

ἀταρτηρός

App., baneful, baleful, or the like: ἐπέεσσιν Il. 1.223: μέντορ ἀταρτηρέ Od. 2.243.

ἀταρτηρός : doubtful word, harsh, abusive, mischievous, Il. 1.223, Od. 2.243.

ἀταρτηρός

mischievous, baneful, Hom.

Menu

Word wheel

ἀταρτηρός

Saved

Recent