ἐκγελάω

I intr.

1 reírse en aor. romper a reír ἡδὺ δ' ἄρ' ἐκγελάσας Od.16.354, cf. 18.35, ἐκ δ' ἐγέλασσε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε y rompió a reír el padre de hombres y dioses Hes.l.c., Ζεὺς δὲ μέγ' ἐξεγέλασσεν h.Merc.l.c., ἐνταῦθα μὲν δὴ ὅ τε Κῦρος ἐξεγέλασε καὶ οἱ ἄλλοι ὁμοίως X.Cyr.8.4.22, cf. 1.3.9, ὅ] γ' ἀγρεῖον [καὶ ἀμείλιχον ἐξ]εγέλασσε Call.l.c., cf. Theoc.l.c., Plu.Cleom.22, 2.149e, Aristid.Or.34.47, Ach.Tat.1.7.3, c. un part. pred. τίς οὐκ ἂν ἐκγελάσειε χαρίεντ' εἰσορῶν παθόντα τόνδε Ar.Fr.597

• en otros temas reírse ὥσπερ κῦμα ἐκγελῶν Pl.R.473c, ὑπακούων ... τὰ δὲ ἐξεγέλα Hp.Ep.17.2, cf. Arist.Pr.965^a24, ὅσον πλεῖστον τοῦ Ναυσικλέους ἐκγελῶντος Hld.6.1.3.

2 fig., de un líquido salir a borbotones ἐκγελᾷ ὀστέων ῥαγέντων φόνος de los huesos rotos sale sangre a borbotones E.Tr.1176.

II tr. reírse de αὐτόν, ὅτι προβλέπει ὅτι ἥξει ἡ ἡμέρα αὐτοῦ LXX Ps.36.13, cf. 2.4, 58.9, ἡμᾶς LXX 2Es.12.19, τοὺς ἡμαρτηκότας οὓς ἐκγελᾷ Origenes M.12.1105D, ἀναιδῶς ἐξεγέλων πατέρας Orac.Sib.1.75

• c. complet. ἡδὺ πάντες ἐξεγέλασαν ὅτι ... Longus 4.25.2, τὰ δὲ ἄλλα εἰπεῖν τίς οὐκ ἐκγελάσειεν, ὡς ...; Epiph.Const.Haer.66.22.1.