ἐπινοητικός
ἐπινοητικός, inventive
ἐπινο-ητικός, ή, όν,
- inventive, of a writer, Longin. 4.1; ἐ. τοῦ διασῴζειν ἑαυτόν Ath. 7.310f.
- 2 due to reflection, φάσμα Epicur. Nat. 362.
ἐπινοητικός, ή, όν, propre à imaginer, inventif, Lgn 4 ; Ath. 310f.
Étym. ἐπινοέω.
ἐπινοητικός, ή, όν, erfinderisch, τοῦ διασῴζειν αὑτόν Ath. VII.310f ; Longin.