ἐπιπνέω

ἐπιπνέω, Ep. ἐπι-πνείω (as always in Hom., cf. Call. Del. 318, A.R. 3.937),

• breathe upon, blow freshly upon, περὶ δὲ πνοιὴ . . ζώγρει ἐπιπνείουσα Il. 5.698; τινί on one, Ar. V. 265; blow fairly for, νηῦς . ., ᾗ . . οὖρος ἐπιπνείῃσιν ὄπισθεν Od. 4.357: abs., εἰς ὅ κε . . ἐπιπνεύσωσιν ἀῆται 9.139; ἄνεμος . . ἥδιστος ἐπέπνει Plu. Sert. 17, etc.
• • • 2 blow furiously upon, τινί Hdt. 3.26: metaph., μαινόμενος δʼ ἐπιπνεῖ . . Ἄρης A. Th. 343 (lyr.), cf. S. Ant. 136 (lyr.).
    • 3 c. acc., blow over, θάλασσαν Hes. Th. 872; ἀγρούς Luc. Charid. 1.
    • 4 c. acc. cogn., blow forth, πυρὸς σέλας A.R. 3.1327.
    • 5 blow afterwards, Arist. Pr. 945b1.
    • 6 blow against, of one wind against another, Thphr. Vent. 53.
  • II metaph.,
  • • 1 excite, inflame against, Ἀργείοις Σπαρτῶν γένναν E. Ph. 794 (lyr.); στρατὸν αἵματι to slaughter, ib. 789 (lyr.).
    • 2 inspire into, grant, Μουσῶν προφῆται ἐπιπεπνευκότες ἡμῖν τὸ γέρας Pl. Phdr. 262d; ὄλβον Orph. H. 84.8.
    • 3 favour, λαμπρᾶς ἐπιπνεούσης τῆς τύχης, metaph. from the wind, Plb. 11.19.5: c. acc., of love, A.R. 3.937, Nonn. D. 3.121: abs., Plu. Amat. 2.759f.
  • III Pass., to be inspired, ὑπό τινος Longin. 13.2; πρὸς αὐτῶν τῶν Μουσῶν Jul. Or. 2.78b.

ἐπιπνέω, (πνέω), ep. auch ἐπιπνείω, anhauchen, anwehen, Il. 5.698 ; bes. von günstigem Winde, νηῦς ᾗ λιγὺς οὖρος ἐπιπνείῃσιν ὄπισθεν Od. 4.357 ; εἰσόκε ἐπιπνεύσωσιν ἀῆται 9.139 ; αὖραι ἐπιπνείουσι θάλασσαν, wehen über das Meer hin, Hes. Th. 872 ; κἀπιπνεῦσαι βόρειον αὐτοῖς Ar. Vesp. 265 ; μαινόμενος δʼ ἐπιπνεῖ λαοδάμας Ἄρης Aesch. Spt. 325 ; das Feindliche auch bei Soph. Ant. 136, ἐπέπνει ῥιπαῖς ἐχθίστων ἀνέμων, darin-, anschnauben ; στρατὸν Ἀργείων ἐπιπνεύσας αἵματι, zum Blutbade, Eur. Phoen. 796, wie 801 Σπαρτῶν γέννᾳ, gegen das Geschlecht aufregen ; – übertr. anhauchen, begeistern, ὅσοις δαίμων ἀγαθὸς ἐπέπνευσεν Plat. Ax. 371c ; begünstigen, hold sein, οὐδέ σε Κύπρις οὐδʼ ἀγανοὶ φιλέοντες ἐπιπνείουσιν Ἔρωτες Ap.Rh. 3.937, vgl. τύχης ἐπιπνεούσης Pol. 11.19.5 ; – heranwehen, zubringen, τῶν μουσῶν προφῆται ἐπιπεπνευκότες ἡμῖν τὸ γέρας Plat. Phaedr. 262d ; πυρὸς σέλας, anschnauben, Ap.Rh. 3.1327. – Darauf, hinterher wehen, ὁ βορέας τῷ νότῳ Theophr.

ἐπιπνέω

[ἐπι- 5.]

In pres. only in forms fr. ἐπιπνείω.

3 pl. aor. subj. ἐπιπνεύσωσι Od. 9.139. Of wind

• • 1

    To blow upon a person Il. 5.698.

    To blow upon.

    With dat.: νηΐ Od. 4.357.

  • 2

    To blow in a particular (i.e. the desired) direction Od. 9.139.

ἐπιπνέω , aor. subj. ἐπιπνεύσωσι: breathe or blow upon, Il. 5.698; νηί, Od. 4.357.

ἐπιπνέω Epic -πνείω fut. -πνεύσομαι aor1 ἐπέπνευσα

• • Ito breathe upon, to blow freshly upon, Il.; τινί on one, Ar.:— to blow fairly for one, τινί Od.
  • • 2to blow furiously upon, τινί Hdt., Aesch.
    • 3c. acc. to blow over, Hes.
  • IImetaph. to excite, inflame, τινά τινι one against another, Eur.; τινὰ αἵματι one to slaughter, Eur.
  • • 2to inspire into, Anth.