ἐπι-πλήττω, Ion. ἐπιπλήσσω 1. slaan: τόξῳ ἐπιπλήσσων terwijl hij ze (paarden) sloeg met zijn boog Il. 10.500. 2. verwijten, bekritiseren, met acc. van pers.: καί μ’ οὔ τινά φημι ἄλλον ἐπιπλήξειν en ik denk dat niemand anders mij zal bekritiseren Il. 23.580; met dat.: ἀεὶ ... μοι ἐπιπλήσσεις ἀγορῇσιν altijd bekritiseer je mij in vergaderingen Il. 12.211; ἐπὶ τούτοις ... ἐπεπλήξαμεν ἡμῖν αὐτοῖς daarover hebben wij onszelf een verwijt gemaakt Plat. Plt. 286b; met acc. v.h. inw. obj.: τί τοδ’ ἐπέπληξας; waarom heb je mij dit verwijt gemaakt? Soph. OC 1730; pass.: οὗτος δ’ ἦν ὁ ... ἐπιπληττόμενος dat was degene die bekritiseerd werd Plat. Grg. 478e.