ἐπιτρεπτέον
ἐπιτρεπτέον, one must commit, permit
ἐπιτρεπ-τέον,
- one must commit, permit, c. dat., X. Hier. 8.9, Pl. Smp. 213e; τινὶ περί τινος Men. Epit. 2; τινί c. inf., Jul. Or. 2.85d: also pl., ἐκείνοισι..οὐκ ἐπιτρεπτέα ἐστί Hdt. 9.58.
ἐπιτρεπτέον, vb. d’ἐπιτρέπω, Xén. Hier. 8, 9 ; Plat. Conv. 213e, et pl. ἐπιτρεπτέα, Hdt. 9, 58.