ἐπιτρεπτέος
ἐπιτρεπτέος, one must permit
ἐπιτρεπτέος, ον
verb. adj.
- one must permit, Xen.; so in pl. ἐπιτρεπτέα Hdt. from ἐπιτρέπω
ἐπιτρεπτέος, one must permit