ἐπιτρεπτέον

ἐπιτρεπ-τέον,

• one must commit, permit, c. dat., X. Hier. 8.9, Pl. Smp. 213e; τινὶ περί τινος Men. Epit. 2; τινί c. inf., Jul. Or. 2.85d: also pl., ἐκείνοισι..οὐκ ἐπιτρεπτέα ἐστί Hdt. 9.58.