ὀρσοτριαίνης
ὀρσο·τριαίνης, éol. -τρίαινα, adj. qui élève ou agite le trident, Pd. O. 8, 64, etc. ; subst. Pd. O. 8, 64 ; N. 4, 86.
Étym. ὄρνυμι, τρίαινα.
ὀρσοτριαίνης, ὁ, der Dreizackbeweger, -schwinger, Pind. θεός, P. 2.12, u. allein, Poseidon, Ol. 8.48, N. 4.86, in der Form Ὀρσοτρίαινα.