ὀστρακόχροος
ὀστρακό·χροος-ους, οος-ους, οον-ουν [ᾰ] dont la peau est une écaille ou dure comme de l’écaille, Anth. 6, 196.
Étym. ὄ. χρόα.
ὀστρακόχροος, zsgzn -χρους, mit harter Haut od. Schale, – auch im acc. ὀστρακόχροα, vom Krebs, Flacc. 4 (VI.196).