ὀστρακίτης
ὀστρακίτης, ostracitis
ὀστρᾰκ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- = ὀστράκινος, λίθος ὀ. Dsc. 5.146, cf. Plin. HN 36.139; also, ostracitis, = ὀστρακίας, ib. 37.177.
- 2 fem. ὀστρακῖτις, ιδος, an inferior variety of καδμεία, Dsc. 5.74, Plin. HN 37.151.
- II a kind of cake, Ath. 14.647f.
ὀστρακίτης, ου [ᾰῑ] adj. m. semblable à de la terre cuite ; subst. ὁ ὀστρ. :
1 (s. e. πλακοῦς) sorte de gâteau, Ath. 647f ||
2 λίθος, Diosc. 5, 165, ostracite, pierre ou p.-ê. os de seiche.
Étym. ὄστρακον.
ὀστρακίτης, ὁ, = ὀστρακηρός, bes.
1) eine Steinart, ostracites, nach Einigen Meerschaum, Diosc., Plin. H.N. 36.19.
2) eine Art Kuchen, Ath. XV.647e.
1) eine Steinart, ostracites, nach Einigen Meerschaum, Diosc., Plin. H.N. 36.19.
2) eine Art Kuchen, Ath. XV.647e.