ὀστράκεος

ὀστρᾰκ-εος, α, ον,

• = ὀστράκινος, Nic. Fr. 73.3 (dub. l.), Orph. A. 322:—also ὀστρᾰκ-ειος, PCair.Zen. 82.11 (iii B. C.), Sch. Luc. Lex. 7.