ὑποκόρισμα

ὑποκόρ-ισμα, ατος, τό,

• a coaxing or endearing name, as Dem. said that his nickname Βάταλος was a ὑ. τίτθης, Aeschin. 1.126.
• • • 2 a fair name for something base, as παράσιτος for πολυφάγος, Alex. 178.2, cf. 219.5; σεισάχθεια for χρεῶν ἀποκοπή, Plu. Praec. 2.807e; so φυγῆς ὑ. καὶ παρακάλυμμα Id. Galb. 20.
    • 3 diminutive, Eust. 1540.54.

ὑποκόρισμα, ατος, τό, Schmeichelwort, Liebkosungswort, wie man sie im Tändeln mit Kindern braucht, wie nach Aesch. 1.126 Demosthenes von seinem Spottnamen Βάταλος sagte ὅτι ταύτην ἐξ ὑποκορίσματος τίτθης τὴν ἐπωνυμίαν ἔχω ; bes. ein schmeichelnder, mildernder Ausdruck, mit dem man eine schlechte, schändliche Sache beschönigend darstellt od. zu bemänteln sucht, ὑποκόρισμα τῇ ἁμαρτίᾳ προβαλλόμενος, dem Laster einen schönen Namen vorhängend ; so καλοῦσι δʼ αὐτὸν πάντες οἱ νεώτεροι παράσιτον, ὑποκόρισμα, Alexis bei Ath. X.421d ; vgl. denselben XI.403d ; Alciphr. 3.33 u. a.Sp.; καὶ παρακάλυμμα Plut. Galb. 20.

ὑποκόρισμα from ὑποκορίζομαι ὑποκόρισμα, ατος, τό,

• a coaxing or endearing name, Aeschin.