ὑποκοριστικός
ὑποκοριστικός, diminutive
ὑποκορ-ιστικός, ή, όν,
- diminutive, τὸ ὑ. (sc. ὄνομα) Ath. 14.650e, cf. D.T. 634.25. Adv. -κῶς Str. 5.4.12, Ath. 7.308f; by a pet name, Plu. VOrat. 2.847e.
ὑποκοριστικός, ή, όν, caressant, d’où propre à atténuer, Anon. (Eus. H.E. 5, 16) ; ὄνομα ὑποκοριστικόν, Gramm. ou subst. τὸ ὑποκοριστικόν, Ath. 650e ; Gramm. diminutif.
Étym. ὑποκορίζομαι.
ὑποκοριστικός, ή, όν, schmeichelnd, liebkosend, bes. durch einen gelinderen Namen beschönigend, bemäntelnd ; ὄνομα ὑποκοριστικόν, ein Deminutivum, Sp.; u. so ὑποκοριστικῶς ὠνόμασεν αὐτοὺς Φερεκράτης κορακινίδια für κορακίνους, Ath. VII.308f.