cogitate
cogitate, with reflection, considerately
cōgĭtātē, adv., v. cogito fin.
cōgitātē, Adv. (cogitatus v. cogito), mit Bedacht, mit Überlegung, meditari, Plaut. mil. 944: verba facere, Plaut. Poen. 1221: minus caute et c. suam rem tractare, Plaut. trin. 327: quae vero accurate cogitateque scripsisset, Cic. Arch. 18.
cōgĭtātē (16) (cogitatus), avec réflexion : cogitate meditari Pl. Mil. 944, méditer mûrement ; aliquid cogitate scribere Cic. Arch. 18, écrire (rédiger) qqch. avec réflexion (après méditation).
cōgitātē
adv.
- cogito, with reflection, considerately: quae scripsisset.